งตามองมันอย่างขุ่นเคือง เจ้าเพลิงน้อยถูกขู่ขวัญจนร่างแข็งค้างอยู่กลางอากาศ“… …ซี๊ด… …” จั่วม่อสูดปากอีกรอบ สีหน้าขุ่นเคืองของมันหายวับไป กลายเป็นสีหน้าแปลกพิกลยิ่ง จากนั้นเริ่มกระโดดเหยงๆ อย่างเร่งร้อนไปทั่วกระโจม เจ้าเพลิงน้อยหายกลัว เข้าใจว่าจั่วม่อเล่นกับมัน รีบเปล่งเสียงร้องอย่างเริงร่า กระโจนเข้าเกาะแกว่งไปแกว่งมาบนหลังจั่วม่ออีกครั้งสำหรับนิสัยใจคอแปลกพิสดารของศิษย์น้อง เหวยเสิ้งยังอับจนปัญญา มันสั่นศีรษะอย่างระอาใจ แล้วค่อยออกไปจั่วม่อทราบดีว่าหากมันถูกโยนออกจากกระดานหมากรุกสัตว์ร้ายแดนร้าง จิตสำนึกของมันอาจจะได้รับบาดเจ็บ แต่นึกไม่ถึงว่าอาการบาดเจ็บในจิตสำนึก จะเจ็บปวดถึงเพียงนี้! หากมันทราบเสียก่อน จะต้องไม่ทำสิ่งโง่เขลาเช่นนี้แน่ นานแล้วที่มันไม่ได้รับบาดเจ็บในจิตสำนึกอย่างรุนแรง จั่วม่อแทบจะหลงลืมไปแล้วว่าความเจ็บปวดจากอาการบาดเจ็บในจิตสำนึกเป็นเช่นไร ที่แท้เจ็บปวดจนอยากตายอย่างนี้เอง!เสี่ยวหงหงอันบัดซบ!(เสี่ยวหงหง – เจ้าแดงน้อย หมายถึงม่อหรูหั่ว)รอเกอก่อนเถอะ ความเจ็บปวดนี้ เกอจะกลับไปทวงคืน!สูดลมหายใจลึก จั่วม่อขบกรามแน่น สบถสาปแช่งอย่างแค้นเคือง
เงาดำหลายร่างสาดพุ่งไปมาดุจสายฟ้าแลบ ใบมีดแหลมคมหลายสายตัดไขว้กลางอากาศ ก่อนจะปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันบนร่างของสัตว์ร้ายวิญญาณภูต สัตว์ร้ายวิญญาณภูตถูกสับเป็นชิ้นๆ ในบัดดล ทิ้งไว้เพียงเขี้ยวสีดำกับลูกแก้วแหล่งกำเนิดวิญญาณเขี้ยวด
