ยากที่อยู่ด้านล่าง พากันเชิดหน้ายืดอกใบหน้าสดใสขึ้นทันตา ซู่หลงแม้มีบุคลิกอบอุ่นอ่อนโยน แต่เมื่อควบคุมการฝึกปรือมันก็เข้มงวดกวดขันยิ่ง หายากนักที่จะชื่นชมยินดีเช่นนี้ ทุกคนพอถูกชมเชยย่อมรู้สึกคึกคักขึ้นอักโข ภาคภูมิใจอย่างสุดแสนสีหน้าเหล่านี้ปรากฏในสายตาของซู่หลง มุมปากลอบยกยิ้มแทบมองไม่เห็น จากนั้นกล่าวอย่างเคร่งขรึมจริงจัง “เพื่อตอบแทนความพยายามของทุกคน ต้าเหรินได้ถ่ายทอดเคล็ดวิชาใหม่ลงมาให้แก่พวกเรา!”ทุกผู้คนพอฟัง ใบหน้าทอแววปิติยินดีและคาดหวัง“ด้วยเคล็ด ‘องครักษ์ทุกข์ยากมหาทิวา’ นี้ พวกเจ้าจะต้องมุมานะอย่างเต็มที่ มันมีพลังมากยิ่งกว่าวิชาเดิม! ข้าจะไม่กล่าวมากความ ยิ่งเราแข็งแกร่งเท่าใด ก็ยิ่งสามารถตอบแทนต้าเหรินได้มากเท่านั้น เพื่อให้สามารถพิทักษ์คุ้มครองต้าเหริน! ทุกคนยังจดจำคำสาบานของเราในครั้งนั้นได้หรือไม่?”วู้ม ทุกผู้คนค้อมกายคำนับอย่างพร้อมเพรียง ตะโกนเป็นเสียงเดียวกัน “ย่อมไม่อาจลืมเลือน!”องครักษ์ทุกข์ยากทุกคนล้วนมีสีหน้าตื่นเต้นยินดี
“เจ้าขวัญกล้าบ้าบิ่นเกินไป” เว่ยกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับกำลังเอ่ยถึงเรื่องเล็กๆที่ไม่สลักสำคัญอันใด “การปรับปรุงแก้ไขทักษะปิศาจหาใช่เรื่องง่ายดายไม่”“เจ้าสำนึกเสียใจแล้วหรือไม่” ผูเยาตอบอย่างเย็นชา ในดวงตาสีเลือดไม่มีความอบอุ่นแม้แต่ส่วนเสี้ยว“ข้าจะต้องสำนึกเสียใจเรื่องอันใด?” สุ้มเสียงของเว่ยไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อยผูเยายิ้มเยาะ สีหน
