้าเต็มไปด้วยการดูหมิ่นเหยียดหยาม “เจ้าต้องสำนึกเสียใจที่วันนั้นกล่าววาจามากเกินไป คงคิดไม่ถึงใช่หรือไม่ ว่าอาศัยคำพูดพล่ามนํ้าท่วมทุ่งของเจ้า ข้ากลับอนุมานได้หลายประการ”“มิผิด เรื่องนี้นับว่าเหนือความคาดหมายของข้าจริงๆ” เว่ยพยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา“ฝีมือศาสตร์อสูรของเจ้าเหนือลํ้ากว่าที่ข้าคาดคิดเอาไว้มาก อสูรที่สามารถใช้ศาสตร์อสูรปรับปรุงแก้ไขทักษะปิศาจ ความสำเร็จเช่นนี้ ข้าไม่สามารถกระทำได้”“แน่นอนว่าเจ้าย่อมทำไม่ได้” ผูเยาไม่ถ่อมตัวแม้แต่น้อยเว่ยแย้มยิ้มเล็กน้อย ดวงตาส่องประกายดุจดวงดารา “ระดับหลักการของเจ้าเป็นสิ่งที่โดดเด่นที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบเห็นมา แต่จะอย่างไรเจ้ายังคงขาดประสบการณ์อยู่บ้าง เวทวิชา ศาสตร์อสูร ทักษะปิศาจ พวกมันแม้ถือกำเนิดจากรากฐานเดียวกัน แต่หลังจากพัฒนาไปคนละทางนับพันนับหมื่นปี สุดท้ายแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ไม่ว่าจะเป็นศาสตร์อสูรหรือทักษะปิศาจ พวกมันล้วนพัฒนารุดหน้าไปตามมรรคาของตัวเองเป็นเวลานานเกินไป”ผูเยาก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง อาการดูถูกเหยียดหยามบนใบหน้าเลือนหายไป มันกล่าวอย่างจริงจัง “วาจาของเจ้าไม่ผิด หลักการทางศาสตร์อสูรและภูมิความรู้ของข้าขึ้นอยู่กับประสบการณ์ในอดีต นี่เป็นรากฐานของข้า แต่ข้าขาดรากฐานทางด้านทักษะปิศาจ”“ความเข้าใจที่ชัดเจนมาก” เว่ยสรรเสริญอย่างสงบ“บอกเงื่อนไขของเจ้ามา” ผูเยาเหลือบมองเว่ย กล่าวอย่างเย็นชา“ว
