้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แต่จั่วม่อยังคงนิ่งงันไม่คิดหลบหลีกแม้แต่น้อยไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นว่าแสงสีแดงในดวงตามัน แตกระเบิดออกอย่างกะทันหัน!แสงสีแดงกลืนกินจั่วม่อลงไปในบัดดลม่อหรูหั่วหัวร่ออย่างคลุ้มคลั่งอยู่กลางอากาศ ไม่ได้สังเกตเห็นพลังงานสีเทาเบาบางเท่าเส้นผม คืบคลานขึ้นมาบนแผ่นหลังของมันอย่างเงียบเชียบ จากนั้นแทรกหายเข้าไปในร่างมันในชั่วพริบตา
