ูเยาอดกระหยิ่มยิ้มย่องไม่ได้ เรื่องนี้ช่วยไม่ได้เลย มันเป็นอสูรฟ้าผู้หนึ่ง มิหนำซํ้ายังเข้าใจวิธีการผนึกลับหลายชนิด ท้ายที่สุดมันค้นพบวิธีที่มีประสิทธิภาพหลายวิธีในแง่หนึ่งมันกับเว่ยดำรงอยู่ร่วมกันทั้งสองฝ่ายต่างฝ่ายต่างไม่สามารถทำลายซึ่งกันและกันได้ ผูเยาก็ไม่อาจดูดซับวิญญาณทองคำทั้งหมดได้ด้วยตัวเองเพียงผู้เดียว ส่วนหนึ่งย่อมต้องถูกเว่ยดูดซับไป แม้ว่าผูเยาเห็นได้ชัดว่าอยู่ในตำแหน่งที่เหนือกว่า แต่เพียงเท่านี้ยังไม่อาจทำให้มันยินดีปรีดาได้ วิญsูชนจอมปลอมผู้นี้แม้มีประวัติความเป็นมาไม่รวบรัดธรรมดา แต่ในสายตาของผูเยาผู้มีดวงตาสูงส่งอยู่เหนือศีรษะ เจ้าสิ่งของนี้ตํ่าต้อยกว่ามันมากเป็นเพียงแค่ชิ้นส่วนของเกราะ กลับกล้าเหิมเกริมนั่งอยู่ในตำแหน่งที่เท่าเทียมกับมัน……มารดามันเถอะ จะให้มันสุขสำราญใจได้อย่างไร!หลังจากดูดซับวิญญาณทองคำเสร็จสิ้น เรือนผมของผูเยายิ่งดำเข้มเงางาม นัยน์ตาสีเลือดเพิ่มประกายมากกว่าเดิม ลิ้นยาวเหมือนงูแลบเลียริมฝีปากอย่างหิวกระหายโดยไม่ตั้งใจ มันเหลือบมองเว่ยที่นั่งขัดสมาธิอยู่อีกด้าน สามารถเห็นได้ว่าวิญญาณทองคำก็เป็นประโยชน์ต่อเว่ยนับอเนกอนันต์เช่นกันรอยยิ้มเยาะหยันเย็นชาจุดขึ้นที่มุมปากผูเยา หลังจากอยู่ร่วมกันมาสามพันปี มันเข้าใจเพื่อนบ้านของมันเป็นอย่างดี เจ้าผู้นี้แม้รับปากว่าจะไม่ถ่ายทอดทักษะปิศาจให้แก่จั่วม่อ แต่มันต้องไม่ยอมรามือง่ายๆ เช่นนี้แน่อย่างไรก็ตาม เว่ย
