ต้องคิดไม่ถึงแน่ ว่าการพล่ามยาวเหยียดอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นในวันนั้น กลับจุดประกายแรงบันดาลใจอันยิ่งใหญ่ให้กับผูเยาสำหรับบุคคลอันวิปลาสเช่นผูเยา เพียงเงื่อนงำเล็กน้อยเท่านี้ ก็นำมาซึ่งแรงบันดาลใจที่อาจเปลี่ยนแปลงหลายสิ่งมากมายเพียงแค่รอดูไปเถอะ!ผูเยาหรี่ตาแคบดุจคมมีด
จั่วม่อมองดูม่อหรูหั่ว ต้องแปลกใจเล็กน้อย บุคคลที่ดูหยาบกระด้างเช่นนี้ กลับใช้ศาสตร์อสูรอันลี้ลับพิสดารถึงเพียงนั้น พวกอสูรนี้ไม่อาจดูแต่ภายนอกจริงๆภายใต้การจ้องมองของจั่วม่อ ม่อหรูหั่วตัวสั่นระริก ความเงียบของจั่วม่อยังกดดันมันอย่างรุนแรง เวลานี้มันสมควรกล่าวว่ากระไรดี?“ขออภัย ข้าจำคนผิด? หรือ พี่ชาย ข้านับถือเลื่อมใสท่านมานานแล้ว โปรดเมตตาน้องชายผู้นี้ด้วย!” หรือแค่วิ่งหนีไปทื่อๆ เลยดี?… …ในบรรดาความคิดหลากหลายที่ผุดขึ้นในใจม่อหรูหั่วผู้น่าสงสาร ไม่ได้มีความคิดต่อสู้อยู่เลยแม้แต่น้อย ต่อให้มันเผชิญหน้าอวี้จื่อโจว ยังไม่วิตกกังวลเท่านี้ อวี้จื่อโจวแม้แข็งแกร่งกว่ามันแต่มันเชื่อว่าหากมันกัดฟันต่อสู้อย่างไม่กลัวตาย ยังมีโอกาสได้ชัยครึ่งต่อครึ่ง มันมักรู้สึกเสมอว่าในเรื่องความดุดันอำมหิต อัจฉริยะส่วนใหญ่ไม่สามารถเปรียบเทียบกับมันได้แต่เผชิญหน้าเซียวม่อเกอ ไม่ว่าจะประชันกันด้วยความแข็งแกร่งหรือความดุดันอำมหิตมันก็ไม่มีโอกาสแม้แต่น้อยสิ่งที่ทำให้มันปรารถนาจะรํ่าไห้เป็นกำลัง นั่นก็คือมันกลับเป็นผู้ที่กระตุ้นเรื่องนี้ขึ้นมา
