ียงนามของผู้คนที่ตกตายใต้คมดาบของมัน แต่อสูรนักรบของกองทัพ ผู้ดูแลระดับสูงของสมาพันธ์อัจฉริยะ รวมถึงอสูรหนุ่มที่ได้รับเชิญให้เข้าร่วมสภาผู้อาวุโสของสมาพันธ์อัจฉริยะ ได้ยินคังเจ๋อเล่าเรื่องราวเหล่านี้อย่างร้อนแรง เต็มไปด้วยนํ้าเสียงครั่นคร้ามยำเกรง จั่วม่อรู้สึกราวกับกำลังฟังนิทานข้างถนนนี่ใช่เป็นเรื่องชวนหัวของภพอสูรหรือไม่?ข้อกังขานี้คือถ้อยคำที่สะท้อนก้องอยู่ในใจมันมากที่สุด แต่พอเห็นคังเจ๋อตื่นเต้นเร้าใจจนริมฝีปากสั่นระริก จั่วม่อรู้สึกได้ว่านี่ไม่ใช่อาการเสแสร้งที่แท้มันกระทำการดังที่ว่ามาจริงหรือ? จั่วม่อเต็มไปด้วยความงุนงงสงสัย มันรู้สึกคล้ายกำลังฟังนิยายประโลมโลกเอาละ อาจบางทีมันทำเช่นนี้จริงๆ… …จั่วม่อกล่าวกับตัวเอง อ้อ รอประเดี๋ยว มาสนใจสิ่งที่สำคัญกว่านั้นกันดีกว่า มันรีบเงยหน้าขึ้นถาม “เราทำกำไรได้เท่าใด?”ได้ยินประโยคนี้ คังเจ๋อที่กำลังเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้เทิดทูน ถึงกับตัวแข็งค้าง ในชั่วพริบตานี้ เงาร่างใหญ่โตเทียมฟ้าของต้าเหรินในใจมันเกิดสั่นพร่าขึ้นมาทันที มันรู้สึกลมหายใจชะงักขาดห้วงเห็นสีหน้าของคังเจ๋อ จั่วม่อตื่นตระหนักในบัดดล “เราไม่ได้เงินหรือ?”คังเจ๋อแทบทรุดกายลงพังพาบ ไยเป็นเช่นนี้ … … ไยเป็นเช่นนี้… …ในตำนานทั้งหลาย วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่มิใช่สมควรเห็นว่าทรัพย์สินเงินทองเป็นของสกปรกหรอกหรือ?เงาร่างของเทพสงครามไร้ผู้ต้านในใจคังเจ๋อพังทลายลงกับตา“ต้า… …ต้าเหริน พ
