ว่าเจ้าเป็นประโยชน์สำหรับเกอจริงๆหรือ? อาฮ่า! เวลานี้ถึงกับนำพาลูกสมุนเข้ามาอยู่กินด้วย?”“มัน มัน มัน… …”“มันมันมัน มันอะไร? เสี่ยวผูผู เจ้าทำให้เกอผิดหวังมาก ลองนึกย้อนกลับไปที่ภูเขาสุญตาในคราวนั้นดู กระทั่งเผชิญค่ายกลลวงตาอันทรงพลังของสตรีนกกระเรียนกระดาษ หัวใจเกอก็ยังมั่นคงดุจหินผา ไม่เคยหวั่นไหวใจแม้แต่น้อย! แต่เจ้าเพียงพบพานบุรุษรูปงามผู้หนึ่ง เจ้าก็อ่อนปวกเปียกแล้ว! เจ้าทราบหรือไม่ว่าเจ้าไฉนเป็นได้แค่ของเก่าโบราณ ส่วนเกอคือเสี่ยวม่อเกอที่พิชิตไปทั่วหล้า? ข้าบอกเจ้า นี่คือความแตกต่างของคนกับอสูรอย่างไรเล่า!”ผูเยาตะลึงงันอย่างสิ้นเชิง ถูกคำก่นด่ารัวเร็วราวนํ้าทลายเขื่อนของจั่วม่อเล่นงานจนแทบหาทิศเหนือไม่เจอจั่วม่อหลังจากด่าจนสาสมใจ รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายอย่างบอกไม่ถูก ทั้งยังพึงพอใจยิ่ง โดยเฉพาะเมื่อเห็นความงุนงงซึมเซาของผูเยา ความรู้สึกแห่งชัยชนะท่วมท้นอยู่ในใจ มันแค่นเสียงอย่างเย็นชาขึ้นจมูก หันไปจ้องหน้าบุรุษที่ยืนอยู่ข้างผูเยา กระชากเสียงถาม “เจ้าเป็นใคร?”“ข้าเรียกว่าเว่ย ขอคารวะท่าน” อีกฝ่ายประสานมือคารวะอย่างสง่างามเว่ยท่วงท่าสงบเยือกเย็น สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง บันดาลให้ผู้คนรู้สึกถึงความสัตย์ซื่อจริงใจของมันอย่างไรก็ตาม จั่วม่อย่อมไม่ถูกท่าทีเช่นนี้หลอกลวงได้ง่ายๆ มันรีบสั่นศีรษะ “เว่ย? ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย” ไม่รอให้เว่ยได้อ้าปากกล่าววาจา มันกล่าวสืบต่อ “ข้าไม่สนใจว่าเ
