้งตึงเครียด มันแน่ใจว่าต้องมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น แต่ไม่ว่าจะพยายามนึกเท่าใด ก็จดจำสิ่งใดไม่ได้เลย หลังจากขบคิดสักครู่ มันก็เข้าสู่ทะเลแห่งจิตสำนึก ผูเยาจะต้องรู้แน่เมื่อเข้าไปในทะเลแห่งจิตสำนึก จั่วม่ออดร้องอุทานอย่างแปลกใจไม่ได้ ทะเลแห่งจิตสำนึกดูเหมือนจะเปลี่ยนแปลงไปอีกแล้ว อย่างไรก็ตาม เวลานี้มันยังไม่มีอารมณ์จะพินิจพิจารณาทะเลแห่งจิตสำนึก รีบเร่งรุดไปยังตำแหน่งประจำของผูเยาแต่พอมองเห็นผูเยาเท่านั้น จั่วม่อก็หยุดกึก อ้าปากค้างอยู่กับที่ไม่ไกลจากผูเยา มีอีกคนหนึ่งยืนอยู่ด้วย!หลังจากตะลึงงันอยู่อึดใจใหญ่ จั่วม่อพลันเดือดดาลขึ้นมาทันที มันโถมเข้าไป ชี้หน้าผูเยา เริ่มก่นด่าเร็วปรื๋อ “เจ้าตัวตะกละจอมเกียจคร้าน ที่ผ่านมาแม้ว่าเจ้าจะไม่จ่ายค่าเช่า เกอก็ยอมอดทนอดกลั้นตลอดมา คราวนี้งามหน้านัก!เจ้าถึงกับพาผู้อื่นเข้ามาเชียวหรือ? เจ้าใช่คิดว่าทะเลแห่งจิตสำนึกของเกอเป็นที่พำนักที่เปิดเสรีหรือไม่? อาฮ่า! กระทั่งบอกกล่าวข้าสักคำยังไม่มี หรือเจ้าคิดว่าที่นี่เป็นบ้านของเจ้าไปแล้วจริงๆ?”ผูเยาผู้กำลังลำพองใจที่มีชัยเหนือเว่ยหนหนึ่ง พอฟังถึงกับตัวแข็งทื่อ“ข้า ข้า ข้า… …”“ข้าข้าข้า ข้าอะไร? เจ้าทราบหรือไม่ว่านี่เป็นดินแดนของผู้ใด? ที่นี่คือทะเลแห่งจิตสำนึกของเกอ! เจ้ายอดเยี่ยมยิ่ง กระทั่งจิงสือชิ้นเดียวก็ไม่มี วันๆ เอาแต่เชิดหน้าชูจมูกชี้ฟ้า? ข้าบอกเจ้า เกอเห็นเจ้าเป็นที่ขัดตามานานแล้ว เจ้าสำคัญตัว
