ายังปกติเหมือนเดิมก็ดีแล้ว” จั่วม่อคลายมือออกเจ้าเพลิงน้อยพอหลุดออกจากเงื้อมมืออันชั่วร้าย ก็พุ่งดิ่งไปยังอ้อมแขนของอากุ่ย ร้องจี้จี้อย่างแสนเศร้า เกลือกกลิ้งหาการปลอบประโลมอากุ่ยยังคงเป็นเหมือนเช่นเดิม จั่วม่อลอบทอดถอนในใจ ภายใต้สถานการณ์คับขันอันตรายนี้ มันไม่รู้ว่าจะไปถึงอาณาจักรทะเลเมฆเมื่อใด มันเดินเข้าไปใกล้อากุ่ย ตรวจสอบร่างกายของอากุ่ยอีกรอบ จากนั้นใบหน้าปรากฏความปิติยินดีที่ไม่อาจระงับยับยั้งแสงสีม่วงแปลกๆ ในร่างของอากุ่ยดูเหมือนจะเติบโตขึ้น แม้ว่ามันไม่ทราบว่าแสงสีม่วงนี้เป็นเรื่องราวใด แต่จั่วม่อก็ทราบว่านี่เป็นประโยชน์สำหรับอากุ่ย นับตั้งแต่ครั้งแรกที่มันได้พบกับอากุ่ยที่ไม่ได้สติ มันก็ค้นพบคุณลักษณะของพลังงานสีม่วงขุมนี้แล้วพลังงานสีม่วงเริ่มแสดงสัญญาณของการฟื้นฟู นี่นับเป็นเรื่องดี อารมณ์ของจั่วม่อกลายเป็นปลอดโปร่งขึ้นมาทันที โอ้ สบายใจขึ้นไม่น้อย เวลานี้มันสมควรจะทำเรื่องราวใดดี? จั่วม่อขมวดคิ้ว มันรู้สึกแปลกๆ อยู่บ้าง ไฉนมันไม่มีเรื่องราวให้กระทำ?รอประเดี๋ยว!ไม่ถูกต้อง! สติสัมปชัญญะค่อยกลับคืนมาเต็มที่ นึกออกแล้ว มันอยู่บนเวทีประลองในกระดานหมากรุกสัตว์ร้ายแดนร้าง! ความทรงจำทะลักทลายประดุจสายนํ้าทลายเขื่อน มันยิ่งคิดยิ่งจดจำได้ชัดเจนขึ้น ใช่แล้ว! กระดานหมากรุกสัตว์ร้ายแดนร้าง! การท้าประลอง!แต่… …มันไฉนนึกไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น?ที่แท้เกิดเรื่องอันใด?จั่วม่อสีหน้าหนักอึ
