วาที่มีสถานะอันรุ่งโรจน์มาจนถึงทุกวันนี้ ล้วนอาศัยพลังของบุปผาฟ้าครามเหล่านี้แต่ความคิดอันเลวร้ายเมื่อบังเกิดขึ้น จู่ๆ ก็แทรกลึกเข้าไปในใจมันประดุจเถาวัลย์พิษอันร้ายกาจ โดยไม่รู้ตัว ใบหน้ามันกลายเป็นเขียวคล้่า เหงื่อเย็นไหลท่วมแผ่นหลังไม่ใช่!บุปผาฟ้าครามจะต้องไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน! หากจะมีปัญหา ก็ต้องเป็นมันเองที่ฝึกปรือผิดแนวทาง ตรงที่ใดสักแห่งเป็นแน่! ใช่แล้ว! ต้องเป็นเช่นนั้นแน่!หัวใจมันเขม็งตึงเครียดอีกหน วิถีบ่าเพ็ญเพียรของมันใช่มีบางอย่างผิดพลาดไปหรือไม่?“เกอเกอ (พี่ชาย) เกิดอะไรขึ้น?” ชิงฮวาเสวี่ยที่บังเอิญผลักประตูเข้ามาพบเห็นใบหน้าซีดขาวของชิงฮวาจางสุ่ยพอดี อดแตกตื่นตระหนกไม่ได้“ข้าไม่เป็นไร” ชิงฮวาจางสุ่ยกล่าวพลางฝืนยิ้ม แต่น้่าเสียงแหบแห้งระคายหู ท่าให้ความห่วงกังวลของชิงฮวาเสวี่ยมีแต่จะยิ่งเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมชิงฮวาเสวี่ยแม้เป็นสตรี แต่ส่วนสูงไล่เลี่ยกับผู้เป็นเกอเกอ รูปร่างหน้าตายังคลับคล้ายชิงฮวาจางสุ่ย ผิวพรรณสีฟ้าอ่อนจาง ละเอียดอ่อนเงางามดุจประกายวารี ตัดกับดวงตาคู่งามสีเหลืองอ่าพันที่สุกสว่างกระจ่างใส ก่อเกิดความรู้สึกที่ยากจะบ่งบอกบรรยายประการหนึ่ง โดยเฉพาะแพขนตางอนยาวช่วยเพิ่มประกายความนุ่มนวลสายหนึ่ง ชวนให้ผู้คนบังเกิดความรักเวทนา“เกอเกอยังคงขุ่นแค้นอาฆาตเซียวม่อเกอใช่หรือไม่?” สุ้มเสียงของชิงฮวาเสวี่ยนุ่มนวลอ่อนโยน คล้ายแฝงเร้นด้วยพลังพิเศษ ช่วยให้ชิงฮวาจางสุ่ย
