าดเหงื่อ กลุ่มหมอกสีเทาเขียวบนร่างเลือนรางกว่าเมื่อครู่จั่วม่อทราบดีว่าหนานเยว่กับคังเจ๋อเพิ่งจะฝึกปรือสองศาสตร์อสูรนี้เป็นครั้งแรก หลังจากลงมืออย่างไม่คิดชีวิตเช่นนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกมันจะต้องเหน็ดเหนื่อยปางตาย“ท่าได้ดีมาก กลับไปพักผ่อนให้สบายเถอะ” จั่วม่อเมื่อมีโอกาสพักหายใจ ย่อมสามารถฟื้นฟูขีดความสามารถรับมือ มันกล่าวอย่างอบอุ่นอ่อนโยนสองมือกรีดวาดอย่างพร้อมเพรียง ล่าแสงหลากสีสันหลายสิบสายหมุนคว้างออกมาดุจพายุ ทยอยกระทบใส่พื้นที่ว่างเปล่ารอบกายจั่วม่อ แล้วเลือนหายไปกับดัก! ที่แท้นี่เป็นกับดัก!ทุกคนที่เฝ้าดูใจหายวาบหนานเยว่กับคังเจ๋อยืนอยู่บนปลายเชือกตั้งแต่แรก เพียงยึดเหนี่ยวเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย เห็นเช่นนี้ พวกมันค่อยระบายลมหายใจอย่างโล่งอก พากันออกจากคุกสิบนิ้วไปโดยไม่ลากถ่วงเสียเวลาจั่วม่อกวาดตามองรอบด้านอย่างเย็นชา อสูรมากมายก้มหน้าลง ไม่มีผู้ใดขวัญกล้าพอจะสบตามัน แต่สายตาของจั่วม่อสะดุดลงที่หมิงเจวี๋ยจื่อวูบหนึ่งเนื่องเพราะอสูรแปลกหน้าตนนี้ยิ้มน้อยๆ ให้แก่มันไม่ทันได้ขบคิดถึงความนัยที่ซ่อนอยู่ในรอยยิ้มของหมิงเจวี๋ยจื่อ จั่วม่อออกจากกระดานหมากรุกสัตว์ร้ายแดนร้างไปในบัดดลทันทีที่ออกจากกระดานหมากรุกสัตว์ร้ายแดนร้าง จั่วม่อในที่สุดบังเกิดความรู้สึกสิ้นเรี่ยวแรงลึกๆ พลังจิตส่านึกคราวนี้สิ้นเปลืองไปอย่างรุนแรงจริงๆรีบเข้าสู่ห้วงฌานสมาธิ ฟื้นฟูพลังจิตส่านึกของมันเป็นอันดับแรก
