กผูเยาก่าจัดทิ้งอย่างไร้เมตตาปราณีล้อข้าเล่นใช่หรือไม่? สาขาหนึ่งของอสูรฟ้าผู้สูงส่ง แม้ว่าจะมีเพียงแค่ชื่อเท่านั้นก็ตาม ต้องพึ่งพาให้ผู้อื่นมาบรรยายอบรมสั่งสอนตั้งแต่เมื่อใด?ส่าหรับผูเยา นี่เป็นความอับอายขายหน้า ใช่แล้ว อับอายขายหน้าถึงขั้นอัปยศอดสูทีเดียว!ผูเยายิ่งคิดเท่าใดก็ยิ่งไม่พอใจมากเท่านั้น สั่งการให้ค่ายเว่ยปิดค่ายทันทีห้องบรรยายกระบี่มีดีอันใด? เอ่ยถึงการฝึกฝีมือบ่าเพ็ญเพียร เฮอะ ผู้ใดสามารถเปรียบเทียบกับเกอ?ผูเยาในใจยิ้มเยาะหยันอย่างเย็นชามันเพียงโบกมือวูบเดียว ห้องบรรยายฝึกปรือวิถีปิศาจก็เปิดขึ้นผูแม้เป็นอสูรผู้หนึ่ง แต่มันก็แตกฉานในชุดวิชาที่เผ่าปิศาจใช้ฝึกปรือเฉื่อยชาและเย่อหยิ่งจองหอง มันบรรยายอย่างอิสระไร้กฏเกณฑ์ สิ่งที่มันสอนทั้งยืดยาวและไม่ได้จ่ากัดเฉพาะเคล็ดองครักษ์ทุกข์ยากเท่านั้น หากเหล่าปิศาจด่านเจี้ยวในภพปิศาจมานั่งฟังอยู่ที่นี่ พวกมันอาจตื่นเต้นจนหัวใจกระดอนออกมาจากทรวงอก แต่เหล่าองครักษ์ทุกข์ยากเพียงฟังอย่างเรียบๆ ร้อยๆหลายส่วนท่าให้พวกมันบังเกิดความเข้าใจอย่างฉับพลัน ส่าหรับเรื่องอื่น พวกมันไม่ได้รู้สึกอะไรแม้ว่าประตูค่ายจะปิดสนิท แต่การเคลื่อนไหวของพวกค่ายจูเชวี่ย ก็ยังดึงดูดความสนใจจากซู่หลงกับพวกอยู่ดี“การต่อสู้? โอ้ ไม่เลว นั่นเป็นสิ่งส่าคัญทีเดียว” ผูเยาจับคาง กะพริบดวงตาสีเลือดเทียบกับบรรดาเซียนกระบี่แห่งค่ายจูเชวี่ยแล้ว เหล่าองครักษ์ทุกข์ยากแห่งค่า
