แดนร้าง…เปิดกระดาน!”สุ้มเสียงนั้นไม่ดัง ทั้งยังนุ่มนวลดุจสายลมลูบไล้ แต่ก็พัดผ่านไปยังทุกซอกทุกมุมของกระดานหมากรุกสัตว์ร้ายแดนร้างในชั่วพริบตาเดียว อสูรทุกตนในกระดานหมากรุกสัตว์ร้ายแดนร้างล้วนสัมผัสได้ เงยหน้าขึ้นมองอย่างตื่นตะลึงอย่างเงียบเชียบ พื้นตารางสีขาวและสีดำในระยะหนึ่งร้อยห้าสิบจั้งรอบกายจั่วม่อ คล้ายกลับกลายเป็นมีชีวิต ค่อยๆ แปรเปลี่ยนรูปร่างไปในชั่วพริบตานี้ เวลาประหนึ่งว่าหยุดลงอย่างฉับพลัน อสูรทุกตนที่ถาโถมเข้ามาในรัศมีหนึ่งร้อยห้าสิบจั้งรอบกายจั่วม่อ ล้วนแข็งค้างอยู่กับที่เห็นรอบกายจั่วม่อทั้งใกล้และไกล มีรูปปั้นแปลกๆ มากมาย พวกมันยังคงอยู่ในท่วงท่าพุ่งทะยาน บ้างยังคงมีลำแสงอยู่ในมือ บ้างเอียงไปข้างหน้าในท่วงท่าถาโถมสุดกำลัง ราวกับว่าสามารถล้มคว่ าลงได้ทุกเมื่อเสียงเอะอะอึกทึกทั้งหมดหายไป ในรัศมีหนึ่งร้อยห้าสิบจั้งรอบกายจั่วม่อเงียบกริบดุจป่าช้า เหล่าอสูรที่เฝ้าชมดูจากระยะไกลเหม่อมองฉากประหลาดและเหลือเชื่อนี้ เกิดอะไรขึ้น? ไม่มีผู้ใดเข้าใจ ภายใต้สายตางุนงงสงสัย จั่วม่อค่อยๆ นั่งลงขัดสมาธิอย่างแช่มช้าท่ามกลางบรรดาผู้ชมทั้งหมด คนผู้หนึ่งสะท้านขึ้นทั้งร่างใบหน้าที่ตอนแรกมีแต่ความงุนงงสงสัยของมัน พลันเปลี่ยนเป็นซีดขาวราวกระดาษ ดวงตาเต็มไปด้วยความแตกตื่นตะลึงลานนี่มัน… …
