ด้านนอกค่ายกลเป็นอสูรสองตนตนแรกเป็นบุรุษที่กำลังจ้องมองค่ายกลลวงตาอย่างหิวกระหาย สิ่งที่สะดุดตาที่สุดในตัวมันคือเรือนผมสีส้มสดใส ดูคล้ายเปลวไฟกำลังลุกโชน ส่วนอีกตนหนึ่งทั่วทั้งร่างปกคลุมไปด้วยกลุ่มควันดำบางเบา ดูราวกับว่าเพียงสายลมกระโชกแรงสักวูบ มันก็จะกระจายหายไปอสูรผมสีส้มมีเปลวไฟลุกไหม้อยู่บนฝ่ามือ มันยกมือขึ้น ฝนลูกไฟขนาดเท่ากำปั้นพวยพุ่งเข้าใส่ค่ายกลลวงตาของจั่วม่ออย่างแน่นขนัด“เจ้ากล้า!”ทันใดนั้นเสียงแค่นอย่างเย็นชาดังกึกก้องออกมาจากภายในค่ายกล สายฟ้าสีเงินพุ่งวาบออกจากค่ายกล กวาดปะทะฝนลูกไฟอย่างแม่นยำเพียะ!ฝนลูกไฟถูกกระแทกทำลายในบัดดล ลำแสงสีเงินยังคงไม่หมดสิ้นอานุภาพทะยานเข้าจู่โจมอสูรผมสีส้มเป็นลำดับถัดไป“การโจมตีอันร้ายกาจ!” อสูรผมสีส้มดวงตาลุกวาบ ยิ่งกลายเป็นตื่นเต้นระทึกใจกว่าเดิม เส้นใยเพลิงไฟพวยพุ่งออกจากปลายนิ้วของมัน มันจี้ดรรชนีใส่สายฟ้าสีเงินตรงๆซี่ แกรก!เห็นประกายสายฟ้าสาดกระเซ็นไปในอากาศ สายฟ้าสีเงินสลายหายไป“สายฟ้าแกร่ง!” อสูรควันดำอุทานเสียงต่ า มันคิดว่าสถานการณ์ชักไม่เข้าทีแล้ว“สายฟ้าแกร่ง!” อสูผมสีส้มดวงตายิ่งเป็นประกายกว่าเดิมเงาร่างพร่าเลือนไหววูบตรงหน้าสองอสูร แล้วค่อยปรากฏร่างชัดเจนขึ้น จั่วม่อมองสองอสูรอย่างเย็นชา มันมักไม่ค่อยมีความรู้สึกดีต่อผู้คนที่ชมชอบก่อเรื่องสร้างปัญหา“เจ้ารู้วิชาสายฟ้าแกร่งใช่หรือไม่?” อสูรผมสีส้มลิงโลดยินดี ถูมือพลางกล่าว“ขออ
