“ใช่ขอรับ ต้าเหริน” คังเจ๋อเริ่มคุ้นชินกับอารมณ์ของจั่วม่อ “นี่เป็นวิธีที่สะดวกและน่าเชื่อถือมากที่สุด ข้อมูลข่าวสารที่ต้าเหรินต้องการ ฟังดูคล้ายไม่ธรรมดาเป็นอย่างยิ่ง พวกเราเองก็ไม่มีประสบการณ์ทางด้านนี้แม้แต่น้อย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เราก็ยกเรื่องราวให้อสูรที่เชี่ยวชาญทางด้านนี้ไปจัดการเสียเลย เราเพียงแค่ต้องตั้งเงินรางวัลให้เหมาะสม ที่สามารถทำให้พวกมันหวั่นไหวใจ พวกมันย่อมต้องตั้งหน้าตั้งตาสืบหาข้อมูลข่าวสารที่ต้าเหรินต้องการอย่างสุดความสามารถ”ข้อเสนอของคังเจ๋อทำให้จั่วม่อหวั่นไหวใจขึ้นมา “ข้าต้องไปที่ใดเพื่อเสนอเงินรางวัล?”“ท่านสามารถไปยังตลาดอสูร แต่หากเป็นการตั้งภารกิจที่ยากขึ้น ท่านจะต้องไปยังตลาดอสูรของเมืองที่ใหญ่กว่า” คังเจ๋ออธิบาย“เช่นนั้นเจ้าไปยังเมืองใหญ่ที่สุดให้แก่ข้า ข้ารับผิดชอบเรื่องค่าใช้จ่ายเอง” จั่วม่อกล่าวอย่างไม่ลังเลคังเจ๋อมีสีหน้ายุ่งยากใจขึ้นมาทันที“มีปัญหาใด?” จั่วม่อถามอย่างงุนงง“ต้าเหรินอาจไม่ทราบ แต่การไปยังเมืองใหญ่เหล่านี้มีข้อกำหนดที่เข้มงวดระดับชั้นอสูรของข้าไม่สูงพอ ดังนั้นข้าไม่สามารถ… …” คังเจ๋อในใจครุ่นคิด ต้าเหรินกระทั่งเรื่องนี้ยังไม่ทราบ? หรือว่าต้าเหรินเป็นอสูรเร้นกายที่ใช้ชีวิตอยู่กลางป่าลึกมาโดยตลอด?“ระดับชั้นอสูร? นั่นมันตัวอะไร?” จั่วม่อไม่เข้าใจจริงดังคาด คังเจ๋อยิ่งเชื่อมั่นในข้อสันนิษฐานของตัวเองมากขึ้น ไม่น่าแปลกใจที่ต้าเหรินมีพฤติการ
