ก็กลายเป็นฝุ่นธุลีแต่ใครบางคนกลับสามารถทิ้งพลังสภาวะไว้เบื้องหลัง สองหมื่นกว่าปีแล้วยังไม่สลายไป นี่เป็นพลังฝีมือระดับใด?หนึ่งคนหนึ่งอสูร จมอยู่ในความแตกตื่นตกใจสุดขีด ไม่อาจไถ่ถอนตัวได้เนิ่นนานให้หลัง จั่วม่อได้ยินผูเยาทอดถอนรำพึง “เทียบกับพวกมันแล้ว พวกเราไม่มีคุณค่าความหมายใดเลย” อาศัยความทระนงถือดีของผูเยา ยังกล่าวถ้อยคำเช่นนี้ออกมา ยิ่งเห็นได้ชัดว่าจี้หยกส่งผลกระทบต่อมันหนักหน่วงรุนแรงเพียงใดจั่วม่อไม่ทราบจะกล่าวอันใด สองหมื่นกว่าปี จริงๆ แล้ว… … จริงๆ แล้ว… …มันไม่สามารถหาถ้อยคำมาบรรยายอารมณ์ของมันในยามนี้ได้หลังจากนั้นสักครู่ มันออกจากทะเลแห่งจิตสำนึกดุจคนสูญเสียวิญญาณ บอกกล่าวกับเหวยเสิ้ง “ศิษย์พี่ใหญ่ จี้หยกนี้ทิ้งไว้ให้ข้าศึกษาสักพักเถอะ”“อา ตกลงตามนั้น” เหวยเสิ้งผงกศีรษะรับ ในด้านการศึกษาค้นคว้าวัตถุแปลกพิสดาร มันไม่อาจยกขึ้นเทียบกับศิษย์น้องได้
เหวยเสิ้งไม่มีเวลาให้เกียจคร้าน มีคนมากมายไม่หมดสิ้นมาเรียนถามขอคำชี้แนะจากมัน ทั้งหมดล้วนเป็นสมาชิกของค่ายจูเชวี่ย คนของค่ายจูเชวี่ยทุกวันมีการฝึกปรือสองด้าน หนึ่งคือฝึกฝีมือส่วนตัว อีกหนึ่งคือฝึกฝนกลยุทธ์ ในด้านของกลยุทธ์พวกมันมีคำชี้แนะจากกงซุนซานำทาง รุดหน้าไปอย่างราบรื่น แต่การฝึกฝีมือส่วนบุคคลกลับเป็นปัญหาอยู่บ้างพวกมันส่วนใหญ่ถือกำเนิดจากชนชั้นล่าง ไม่เคยได้รับการศึกษาร่ าเรียนที่เหมาะสมและถูกต้องสมบูรณ์ สิ่งที่จั่วม่อสามา
