ับจนปัญญาไม่ได้ “คราวนี้เป็นเรื่องใหญ่แน่แล้ว”หนานเยว่ทราบดีว่าคังเจ๋อกล่าวถึงเรื่องอันใด นางยังคงเงียบงัน แม้ว่าในใจเต็มไปด้วยความห่วงกังวล แต่ลอบตั้งใจแน่วแน่ ไม่ว่าต้าเหรินจะต้องเผชิญปัญหาใด นางจะไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย!ในฐานะผู้ติดตามของต้าเหริน หากหวั่นไหวใจกับเรื่องเพียงแค่นี้ ก็น่าขายหน้ายิ่ง!แต่ต้าเหริน … คราวนี้ท่านก่อเรื่องใหญ่โตแล้วจริงๆ!
จั่วม่อสีหน้าด่าคล้่า “วันนี้ถูกเจ้าพวกนี้คอยขัดจังหวะ กระทั่งการค้าที่มาถึงมือแล้วยังไม่ส่าเร็จ”ผูเยาจ้องมองจั่วม่ออย่างไม่พอใจยิ่ง แต่นึกถึงว่าการได้รับวิญญาณทองค่ายังต้องพึ่งพาจั่วม่อ มันตัดสินใจหุบปากเอาไว้ก่อนในเวลานี้เอง ได้ยินเสียงจงหยูเรียกหาจากด้านนอก “ต้าเหริน”“มีเรื่องใด เข้ามาเข้ามา!” จั่วม่อได้ยินสุ้มเสียงร้อนรนของจงหยู อดสงสัยใจอยู่บ้างไม่ได้ จงหยูไม่ใช่ชิงฮวาจางสุ่ย ปราการป้องกันทางจิตของมันเข้มแข็งมั่นคงยิ่งนักบวชเซนที่สามารถผงาดขึ้นโดยไม่มีส่านัก ทั้งยังฝึกปรือพลังอภิญญาส่าเร็จ นี่ไม่ใช่ระดับความเข้มแข็งที่ผู้คนทั่วไปจะสามารถเปรียบเทียบได้จงหยูน่าคนผู้หนึ่งมาด้วย จั่วม่อพอเห็นหน้าก็จ่าได้ นี่เป็นคนที่ศิษย์พี่ใหญ่หอบหิ้วมาด้วยในวันนั้น“ต้าเหริน ศิษย์พี่อีเจิ้งท่านนี้ เป็นศิษย์ชั้นสูงของวัดมหาพุทธะ” จงหยูแนะน่าตัวอีเจิ้งเป็นล่าดับแรก“วัดมหาพุทธะ!” ผูเยาในทะเลแห่งจิตส่านึก พลันกรีดร้องดังกึกก้อง จากนั้นกัดฟันกรอด “ไม่น่าแปลก
