อดีเป็นช่วงที่กงซุนชาเผอเรอ จู่ๆ ก็โดนเล่นงานอย่างไม่ทันตั้งตัว มันตาเหลือกถลน เพียงชั่วอึดใจเดียว ใบหน้าเอียงอายของแม่นางน้อยที่เดิมทีขาวซีด พลันกลับกลายเป็นแดงฉานอย่างสมบูรณ์กงซุนชาแดงเถือกไปทั้งร่างอย่างรวดเร็ว มันชี้นิ้วสั่นระริกไปยังจั่วม่อ แต่ไม่มีปัญญากล่าวคำใดถึงตอนนี้มันถลึงตากลมกว้างกว่าเดิม จากนั้นรีบวิ่งแจ้นจากไปทันที“ฮ่าฮ่า!”เสียงจั่วม่อหัวร่ออย่างไร้ปราณีดังไล่หลังศาสตราภูตหนักหน่วงใช้การไม่ได้ แต่ไข่มุกแก่นแกนภูตสามารถใช้เล่นงานแม่นางน้อยคราหนึ่ง จั่วม่อรู้สึกไม่มีเรื่องราวให้กระทำอีก กองคาราวานหยุดพักผ่อนที่นี่ชั่วคราว จากคำบอกเล่าของศิษย์พี่ใหญ่ จั่วม่อค่อยทราบว่าขนาดของหมอกภูตผืนนี้ยังกว้างใหญ่ไพศาลยิ่งกว่าที่มันจินตนานาการเอาไว้มาก ผู้คนพื้นเมืองที่มันคิดเอาไว้ในทีแรก ก็กลับกลายเป็นศิษย์พี่ใหญ่ไป ดังนั้นยามนี้ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนเดินทางรุดหน้าเข้าไปอีก“วิญญาณทองคำ! เจ้าใช่หลงลืมวิญญาณทองคำไปแล้วหรือไม่?” ผูเยาสะกิดเตือนอย่างอดรนทนไม่ได้จั่วม่อตบหน้าผากแปะ ใช่แล้ว มันหลงลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไรอีเจิ้งยิ่งมายิ่งตื่นตะลึง มันแม้ไม่ใช่ศิษย์เอกของวัดมหาพุทธะ แต่ความรู้พื้นฐานทั่วไปมิได้ขาดตกบกพร่อง วัดมหาพุทธะเป็นสำนักที่เข้มแข็งในอาณาจักรของพวกมันแต่… …มันกวาดสายตามองเหล่าซิวเจ่อที่คร่ าเคร่งฝึกปรืออย่างหนักหน่วง แม้ว่ามันไม่ได้เพิ่งพบเห็นคนเหล่านี้เป็นครั้งแรก ในใจย
