ะมัดระวัง ผู้อื่นแม้ไม่ได้สวมกาสาวพัสตร์ แต่กลิ่นอายของนักบวชเซนไม่สามารถเสกสรรค์ปั้นแต่งขึ้นได้ มันพลันรู้สึกสนิทชิดเชื้อกับอีกฝ่ายอย่างบอกไม่ถูกรีบประณมมือคารวะตอบ “ภิกษุน้อยคารวะศิษย์พี่!”“ผู้น้องเรียกว่าจงหยู ศิษย์พี่ท่านหากมีเรื่องราวใด สามารถมาหาข้าได้โดยตรง”จงหยูมีรอยยิ้มน้อยๆ ประดับอยู่บนใบหน้าอีเจิ้งลอบอัศจรรย์ใจไม่น้อย พลังบำเพ็ญเพียรของผู้อื่นหาได้อ่อนด้อยกว่ามันไม่นักบวชเซนมุ่งเน้นจิตแห่งเซนสำคัญที่สุด มันแย้มยิ้มเล็กน้อยเช่นกัน ค้อมกายคารวะต่ าลึก “ศิษย์พี่เกรงอกเกรงใจเกินไปแล้ว ผู้น้องฝีมือต่ าต้อย ทั้งยังพลัดหลงและอับจนหนทาง ต้องรบกวนศิษย์พี่ดูแลข้าด้วย”“ทุกคนล้วนตกอยู่ในแดนอันตรายเฉกเช่นเดียวกัน สมควรช่วยเหลือซึ่งกันและกันอยู่แล้ว” จงหยูแย้มยิ้มพลางโบกมือ “ไฉนเราไม่ไปสนทนากันต่อที่ห้องของผู้น้องศิษย์พี่หากมีคำถามใด จะได้ปรึกษาหารือกัน”“เช่นนั้นก็ประเสริฐ!” อีเจิ้งรีบตอบรับมันติดตามอยู่ด้านหลังจงหยู บางครั้งเดินผ่านซิวเจ่อ พวกมันพากันคารวะทักทายจงหยูไปตลอดทาง อีเจิ้งลอบครุ่นคิด ในกองกำลังนี้ดูเหมือนศิษย์พี่จงหยูจะมีสถานะสูงส่งไม่น้อยห้องพักของจงหยูเรียบง่ายสมถะยิ่ง นอกเหนือจากฟูกสมาธิสองผืน ก็ไม่มีสิ่งอื่นใดอีก“สถานที่ซอมซ่อ เป็นที่น่าหัวร่อแล้ว” จงหยูกล่าวด้วยรอยยิ้ม“ไม่ใช่ ไม่ใช่! สถานที่ของศิษย์พี่ดียิ่ง เหมาะสมเป็นที่สุดสำหรับมรรคาจิตแห่งเซนอันสุขสงบ ผู้น้องนับถื
