อเลื่อมใสนัก” อีเจิ้งรีบกล่าวจงหยูยิ้มน้อยๆ “ศิษย์พี่มาจากสำนักใด? ก่อนหน้านี้ท่านฝึกปรือจากที่ใด?”อีเจิ้งในใจลอบครุ่นคิด นี่จึงเป็นเป้าหมายที่แท้จริงของอีกฝ่าย มันตอบว่า“ภิกษุน้อยเป็นศิษย์ของวัดมหาพุทธะ ก่อนหน้านี้เคยฝึกปรืออยู่บนภูเขาอารามเหอ”“วัดมหาพุทธะ?” จงหยูทวนคำอย่างครุ่นคิด ทันใดนั้นพลันฉุกคิดถึงบางสิ่งบางอย่าง ถามอย่างตื่นตะลึง “วัดมหาพุทธะแห่งอาณาจักรทะเลวิหาร?”“ศิษย์พี่รู้จักวัดอันต่ าต้อยของผู้น้องด้วย?” อีเจิ้งพอเห็นสีหน้าตื่นตะลึงของผู้อื่นค่อยระบายลมหายใจอย่างโล่งอกเล็กน้อย เมื่อถึงตอนนี้มันค่อยตระหนักว่า ความตื่นตะลึงจากทุกสิ่งที่ได้พบเห็น ในช่วงหนึ่งวันหนึ่งคืนมานี้ ทำให้มันรู้สึกกดดันโดยไม่รู้ตัว“ฮ่าฮ่า บันทึกเซนมหาพุทธะแห่งวัดศักดิ์สิทธิ์ของท่าน เป็นหนึ่งในแปดบันทึกเซนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งดินแดนเสวียนคง ชื่อเสียงกระเดื่องดังไปทั่วโลก ผู้น้องแม้เป็นกบในบ่อที่ไม่รู้ความ แต่ยังคงรู้จักวัดมหาพุทธะอันสง่างาม”อีเจิ้งไม่ได้รู้สึกภาคภูมิลำพองแต่อย่างใด หากเป็นจริงอย่างที่อีกฝ่ายกล่าวมาจงหยูสมควรไม่มีทีท่าสบายๆ เช่นนี้ ในใจมันสั่นไหววูบหนึ่ง “ศิษย์พี่เป็นศิษย์สำนักใด?”จงหยูพลันมีสีหน้าหวนรำลึก กล่าวด้วยรอยยิ้ม “กล่าวถึงเรื่องนี้ หวังว่าศิษย์พี่อย่าได้หัวร่อเยาะ ผู้น้องไม่มีอาจารย์อย่างเป็นทางการ เพียงพบพานผู้มีพระคุณในอดีต นับเป็นอาจารย์ครึ่งหนึ่ง เนื่องเพราะท่านถ่ายทอดเ
