ไม่ปฏิเสธคำเรียกหานี้ เพียงถามว่า “เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?”กล่าวถึงเรื่องนี้ อีเจิ้งใบหน้ากลายเป็นขมขื่นในทันที “ข้าก็ไม่ทราบอันใดมากนักข้าเพียงรับภารกิจของสำนัก หวังว่าจะได้แต้มความดีความชอบสักเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าจะประสบคราเคราะห์ ถูกส่งมาถึงสถานที่ผีสางนี้ เกรงว่าคงไม่ได้กลับไปอีกแล้ว”กล่าวจบคำ มันถอนหายใจเฮือกใหญ่“เจ้าต้องได้กลับไปแน่” เหวยเสิ้งปลอบประโลม สุ้มเสียงของมันไม่ได้เข้มแข็งทั้งยังเป็นเพียงประโยคปลอบโยนที่ธรรมดายิ่ง แต่ไม่ทราบเพราะเหตุใด อีเจิ้งพอฟังกลับบังเกิดความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม“เราจะมุ่งหน้าไปทางด้านนั้น ก่อนหน้านี้ข้าสัมผัสได้ถึงเจตจำนงกระบี่ในทิศทางนั้น” เหวยเสิ้งไม่สิ้นเปลืองวาจา ถือกระบี่ฟันขาม้า เดินตรงไปข้างหน้า เห็นเช่นนี้ อีเจิ้งรีบติดตามไปอย่างกระชั้นชิดทั้งสองคนเดินต่อไปได้เพียงครู่เดียว เหวยเสิ้งกลับหยุดชะงักค้างอย่างกะทันหันประกายลิงโลดยินดีระเบิดขึ้นบนใบหน้า“พี่ใหญ่เหวย มีเรื่องอันใด?” อีเจิ้งถามอย่างระมัดระวังเหวยเสิ้งไม่ตอบวาจามัน ดวงตาจ้องเขม็งไปยังม่านหมอกภูตที่อยู่เบื้องหน้าความลิงโลดยินดีบนใบหน้ายิ่งมายิ่งรุนแรง กระทั่งริมฝีปากยังสั่นระริก “เจตจำนงกระบี่เพลิงธารา… … เจตจำนงกระบี่เพลิงธารา … …ศิษย์น้อง … …”ลึกเข้าไปในม่านหมอกภูต เจตจำนงกระบี่เพลิงธาราปรากฏขึ้นอย่างเบาบาง แต่สัมผัสได้ชัดเจนเหวยเสิ้งชักกระบี่บินอย่างไม่รีรอลังเล มือหนึ่งคว้
