่งประกำยเย็นเยือก อุ้งเท้ำที่วำงอยู่บนพื้นประดับด้วยกรงเล็บโค้งยำว แหลมคมสุดเปรียบปำน เจำะลึกลงไปในพื้นโดยไม่ต้องใช้เรี่ยวแรงอันใด เบ้ำตำกลวงลึก โหนกแก้มนูนสูง แต่ในเบ้ำตำหำได้มีลูกนัยน์ตำไม่ มีแต่แสงสีแดงเจิดจ้ำสองดวงอำเหวินเมื่อประสำนสำยตำกับแสงสีแดงในเบ้ำตำของตัวชั่วร้ำยนี้ พลันรู้สึกร่ำงเกร็งแน่น ลอบตื่นตระหนกอย่ำงช่วยไม่ได้จั่วม่อเพ่งตำมองสัตว์ร้ำยอันเหี้ยมหำญ นึกถึงสิ่งที่ผูเยำเคยบอกเตือนไว้ก่อนหน้ำ รีบถำมว่ำ “นี่คือสัตว์ร้ำยวิญญำณภูตใช่หรือไม่?”“ใช่” ผูเยำน้ ำเสียงไม่ได้เฉยชำเหมือนเช่นปกติ แต่เต็มไปด้วยควำมหนักใจ“สัตว์ร้ำยวิญญำณภูตอันร้ำยกำจ! ภูตหมอกเหล่ำนี้มิทรำบว่ำผ่ำนกำลเวลำมำเนิ่นนำนปำนใด ส ำหรับข้ำ อย่ำว่ำแต่เคยพบเห็นหมอกภูตทมิฬที่หนำแน่นเข้มข้นถึงเพียงนี้มำก่อนเลย กระทั่งได้ยินได้ฟังยังไม่เคยได้ยินมำ สัตว์ร้ำยวิญญำณภูตตนนี้ เหนือล้ ำกว่ำสัตว์ร้ำยวิญญำณภูตทั้งมวลที่ข้ำเคยรู้จัก เจ้ำต้องระวังให้มำก”จั่วม่อตื่นตระหนก สุ้มเสียงหนักอึ้งเคร่งเครียดถึงเพียงนี้ ส ำหรับผูเยำแล้วสำมำรถกล่ำวได้ว่ำหำได้ยำกยิ่งสังหรณ์อันตรำยยิ่งแรงกล้ำขึ้นทุกขณะ แต่จั่วม่อฝืนระงับยับยั้งเอำไว้ มันตั้งใจจะชมดูเสียก่อน ว่ำสัตว์ร้ำยวิญญำณภูต ที่แท้ร้ำยกำจทรงพลังมำกเพียงใด
อำเหวินเป็นผู้โชคดีที่รอดชีวิตจำกสนำมประลองเดิมพันชีวิต กำรละเล่นอันแสนโปรดปรำนของเหล่ำจู่เหรินเก่ำของมันในอดีต อย่ำได้เห็นว่ำมันเป
