ิน ต้าเหริน”จั่วม่อเมื่อเห็นใบหน้าสดใสของอาเหวิน ต้องหัวร่อพลางถามว่า “อาเหวินการฝึกปรือของเจ้าไปถึงไหนแล้ว?”อาเหวินดูเข้มแข็งมีพลังกว่าครั้งที่เพิ่งได้รับการช่วยเหลือเอาไว้มากเกราะสีดำอันวิจิตรบรรจงของมัน ไม่ได้ให้ความรู้สึกเทอะทะแม้แต่น้อย แต่ดูปลอดโปร่งปราดเปรียวอย่างน่าประหลาด“ฮ่าฮ่า ต้าเหรินลองชมดู” อาเหวินกล่าวพลางเสนอหอกทมิฬดำออกมาราวกับกำลังอวดสมบัติล้ าค่า “อาวุธของข้าก็ถือกำเนิดขึ้นแล้วเช่นกัน! อีกทั้งข้ายังเข้าใจเรื่องสนุกบางประการด้วย!”เห็นหอกยาวดำสนิทจากด้ามจรดปลายหอก ไม่มีการตกแต่งประดับประดา แต่กลับให้ความรู้สึกถึงฝีมืออันประณีตละเอียดอ่อน ประกอบด้วยเส้นสายราบเรียบลื่นไหล สอดคล้องกับธรรมชาติ ปลายหอกมีร่องลึกสองร่องสำหรับให้เลือดของศัตรูไหลออก พู่หอกสีแดงสดใสแขวนอยู่ใต้ใบหอก ช่วยให้หอกทมิฬดำที่เดิมทีดูโหดเหี้ยมเยือกเย็น มีบรรยากาศอันสดใสร้อนแรงขึ้น“หอกสามารถแยกออกจากตัวเจ้าได้หรือไม่?” จั่วม่อถามอย่างสนใจ“ไม่สามารถ” อาเหวินตอบพลางยกมือเกาหัว “หอกดำควบรวมจากพลังงานภูต หากหลุดออกจากมือ มันจะกระจายหายไป”จั่วม่อสนอกสนใจอยู่บ้าง เร่งรัดว่า “มามามา ลองแสดงให้ข้าชมดูสักรอบ”อาเหวินปฏิบัติตามแต่โดยดี มันพลันตีลังกากลับหลังติดต่อกันหลายรอบยืดระยะห่างออกไปยี่สิบกว่าจั้ง คนอื่นๆ ในค่ายเห็นเช่นนี้ ล้วนพากันหยุดมือโห่ร้องให้กำลังใจอาเหวิน“เจ้าลิงน้อย เอาเลย!”“เจ้าลิงน้อย อย่าได้ทำอ
