“ถามมันว่า ศาสตร์รอยแผลสีเทาของมันฝึกปรือถึงขั้นใด?”ผูเยาเมื่อสอดปากอย่างกะทันหัน จั่วม่อก็ค้นพบความร้อนรุ่มในน้ าเสียงของผูเยาได้ทันที หลังจากร่วมหัวจมท้ายกันมานานถึงเพียงนี้ จั่วม่อค่อยๆเรียนรู้นิสัยใจคอบางส่วนของผูเยา โดยทั่วไปผูเยามักมีทีท่าดูหมิ่นเหยียดหยามต่อทุกสิ่งทุกอย่าง แต่เมื่อเป็นสิ่งที่ช่วยเหลือมันได้เป็นอย่างมาก มันจะไม่ปิดบังความปรารถนาเร่งด่วนของตนกล่าวจากมุมนี้ ผูเยาก็เรียกได้ว่าตรงไปตรงมาไม่น้อย แต่แน่นอนว่าส่วนใหญ่แล้ว ความตรงไปตรงมาของอสูรเฒ่าหนังเหนียวผู้นี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะรับมือได้ง่ายดายนักยกตัวอย่างเช่นยามนี้ ผูเยาไม่ซ่อนเร้นความปรารถนาในดวงวิญญาณทองคำ หากว่าจั่วม่อไม่อาจหยิบฉวยวิญญาณทองคำมาให้แก่ผูเยา รับรองได้ว่าหลังจากนี้จะมีเคราะห์กรรมที่รอคอยมันอยู่นับไม่ถ้วนภัยคุกคามจากผูเยากำลังเปิดโล่งออกมาทั้งหมด แยกเขี้ยวรอท่าอยู่ทุกเมื่อจั่วม่อทราบกระจ่างเป็นอย่างดี อดสันหลังเย็นวาบไม่ได้ มันกระแอมไอเบาๆ แล้วกล่าว “เจ้าฝึกปรือศาสตร์รอยแผลสีเทาถึงขั้นใด?”ไม่ถามยังพอทำเนา พอถามออกมาเท่านั้น คังเจ๋อถึงกับสะท้านขึ้นทั้งร่างสีหน้าตื่นตะลึงสุดระงับ ศาสตร์รอยแผลสีเทา ไฉนผู้อื่นรู้จักศาสตร์รอยแผลสีเทา? หนานเยว่ที่ด้านข้างมองเห็นความแตกตื่นของคังเจ๋อได้ชัดตา ในใจลอบครุ่นคิด นี่คงเป็นอีกหนึ่งศาสตร์อสูรที่สาบสูญ เช่นเดียวกันกับศาสตร์เกาทัณฑ์สวรรค์แดนใต้กระมัง?ต้าเหรินช่าง
