อนก้อนเต้าหู้ถูกมีดคว้าน ราบเรียบสม่ าเสมอตั้งแต่ปากหลุมจรดก้นหลุม นี่แสดงถึงเรื่องประการหนึ่ง นั่นคือการโจมตีของอาเหวินจดจ่อรวมรั้งถึงที่สุด ทั้งยังกระจายตัวสม่ าเสมออย่างน่าเหลือเชื่อจั่วม่อประเมินว่าหากมันถูกหอกนี้แทงใส่ตรงๆ คาดว่าคงตายไปครึ่งตัวในหอกเดียวอาเหวินร่างหายวับ จากนั้นปรากฏขึ้นด้านหน้าจั่วม่อ“ไม่เลว เจ้าลิงน้อย” จั่วม่อชมเชย “เจ้าช่วยให้ข้าได้เปิดหูเปิดตาโดยแท้”อาเหวินหน้าแดงก่ าอย่างฉับพลัน กล่าวอย่างขวยเขินอยู่บ้าง “ฝีมืออันต่ าต้อย ปล่อยให้ต้าเหรินหัวร่อเยาะแล้ว”“โฮ่ เจ้าลิงน้อย นี่จะขี้อายอีกแล้ว?”“ฮ่าฮ่า เจ้าลิงน้อยหน้าบางยิ่ง!”“ไม่ไหว ไม่ไหว ฝีมืออยู่อันดับสอง แต่ใบหน้ารั้งท้ายในค่าย!”ผู้คนรอบข้างไหนเลยจะปล่อยปละละเว้นมัน อาเหวินยิ่งขวยเขินอับอายมากขึ้น ได้แต่ยืนเกาศีรษะอยู่กับที่ เห็นเช่นนี้ คนอื่นๆ ก็ยิ่งหัวร่องอหายอย่างสำราญใจมากกว่าเดิมจั่วม่อก็อดไม่ได้ แหงนหน้าหัวร่อดังกระหึ่ม
“ที่เจ้าพูดมาเป็นความจริง?”เหล่าผู้อาวุโสที่อยู่ภายในห้องแตกฮือขึ้นในบัดดล หลายคนผุดลุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ผู้อาวุโสเหล่านี้ถึงกับอารมณ์ปั่นป่วนสับสนจนเสียกิริยา ลืมควบคุมพลังของพวกมัน เครื่องเรือนทั้งหมดภายในห้องลั่นเปรี๊ยะ ระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ไม่มีชิ้นใดครบถ้วนสมบูรณ์คังเจ๋อหนังศีรษะชาซ่าน แทบไม่กล้าหายใจ “ท่านกล่าวเช่นนั้น”“มันจะล่วงรู้วิธีการฝึกปรือศาสตร์รอยแผลสีเทาได้อย่างไร? จะต้องโ
