พาะศาสตร์รอยแผลสีเทา?คังเจ๋อในใจผุดความคิดนานัปการ สุดท้ายก้มศีรษะกล่าวอย่างนอบน้อม“ผู้น้อยไม่ได้ฝึกปรือศาสตร์รอยแผลสีเทา”“ไม่ได้ฝึกปรือ?” ผูเยางงงันวูบจั่วม่อปฏิกิริยาฉับไว แสร้งเป็นงงงันวูบตาม “เจ้าไม่ได้ฝึกปรือศาสตร์รอยแผลสีเทา?”“หรือว่าตระกูลคังคิดค้นสุดยอดศาสตร์อสูรอันร้ายกาจวิชาอื่น?” ผูเยารำพึงกับตัวเอง หัวคิ้วขมวดมุ่น รู้สึกแปลกใจไม่น้อย“ตระกูลคังของเจ้า ใช่คิดค้นสุดยอดศาสตร์อสูรอันร้ายกาจขึ้นมาใหม่หรือไม่?” จั่วม่อเรียนรู้ปุบปับสามารถนำมาขายต่อได้ทันควันคังเจ๋อกัดฟันตอบว่า “ไม่ใช่ว่าคิดค้นศาสตร์อสูรใหม่อันใด แต่ศิษย์ผู้นี้โง่งม ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าถึงศาสตร์รอยแผลสีเทา” หัวใจมันเต้นรัวเร็ว กระทั่งคำเรียกหาตัวเองยังเปลี่ยนจาก ‘ผู้น้อย’ ไปเป็น ‘ศิษย์’ภายในทะเลแห่งจิตสำนึก ผูเยาหัวคิ้วค่อยคลายลง ถอนหายใจอย่างโล่งอก “บอกมันว่าเจ้าสามารถสอนศาสตร์รอยแผลสีเทาที่แท้จริงให้แก่มัน แลกกับวิญญาณทองคำปีละห้าดวง”“เจ้ารู้จักศาสตร์รอยแผลสีเทาจริงๆ?” จั่วม่อถามผูเยาอย่างสงสัยใจ“สิ่งนั้นง่ายมาก เพียงแค่คดเคี้ยวกว่าเส้นทางปกติเท่านั้น” หลังจากเรียกคืนความเชื่อมั่น ผูเยาโบกมือคุยโอ่ด้วยท่วงท่าองอาจเกรียงไกรจั่วม่อเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ผูเยาช่างล่วงรู้หลายสิ่งหลายอย่างเสียจริง แต่ครุ่นคิดส่วนครุ่นคิด ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการแสดงของมัน มันกระแอมไอเบาๆ สองสามคำ กล่าวว่า “ข้าพอดีล่วงรู้เกี่ยวกับ
