างชัดเจนแล้วว่ามันมีที่ถือดีเพียงพอ ทะยานขึ นสูงถึงจุดที่พวกมันต้องเทิดทูนบูชา ในความเห็นของพวกมันกระทั่งผู้อาวุโสตำหนักของตำหนักศาสตร์อสูรดอกบัวม่วงยังไม่มีคุณสมบัติพอจะวิพากษ์วิจารณ์จั่วม่อ อย่าว่าแต่อสูรต้นไม้ที่ไม่รู้ความ? ไฉนเลยจะกล่าววาจาอวดโอ่โอหังเช่นนี ได้?อสูรต้นไม้โบกกิ่งก้านเป็นพัลวันอย่างประหลาดใจ “พวกเจ้าไม่คิดเหมือนกันหรือ? แปลกมาก! มีฝีมืออยู่บ้าง! แปลกจริงๆ! พวกเจ้าไฉนแปลกเสียยิ่งกว่าลูกพี่ลูกน้องแปลกๆ อีก… …”ถึงตอนนี กระทั่งอสูรอื่นๆ ที่ตระเตรียมจะเย้ยหยันอสูรต้นไม้ พอเห็นเช่นนี ต้องพากันถอยกรูดไปทันทีการโต้เถียงกับคนไม่รู้ความผู้นี ไยมิใช่หาเรื่องปวดเศียรเวียนเกล้าใส่ตัวเอง?ก่อนที่ฟองขาวดุจหิมะอันเล็กละเอียดจะหายไป พลันเกิดระเบิดต่อเนื่องดังระรัวขึ นอีกหน ชั นฟองขาวหิมะเล็กละเอียดสาดซัดไปทั่ว ดึงดูดความสนใจของบรรดาอสูรอีกครั ง เสียงระเบิดเร่งร้อนไม่ขาดหู ชั นฟองหิมะขาวละเอียดหนาแน่นปกคลุมไปทั่วสนามประลอง ไม่มีอสูรตนใดสามารถมองเห็นเงาร่างของจั่วม่อได้ชัดตาแต่การระเบิดต่อเนื่องไม่สิ นสุด เพียงพอจะยืนยันได้ว่าจั่วม่อยังคงอยู่ในสนามประลองจั่วม่อโถมทะยานไปทุกทิศทุกทาง ดวงตาแดงฉาน ขู่คำรามประดุจสัตว์ร้ายคลุ้มคลั่ง หากพบพานลำนำใด จะกระโจนเข้าใส่ทันทีเข่นฆ่าทำลายจนมึนเมา มันค้นหาแม่นำลำธารสายถัดไปโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ยังคงแยกสลายไม่หยุดยั ง ยิ่งช่ าชองชำนาญขึ น ประสิ
