จั่วม่อผู้พิโรธโกรธกริ้วดูคล้ายเสียสติไปแล้ว แผดเสียงกู่ก้องทุ้มลึกจากลำคอประหนึ่งสัตว์ร้ายขู่คำรามอย่างเดือดดาล“เจ้ากล้าทำร้ายเกอ… … กล้าทำร้ายเกอ… …”“… …ตาย… … เจ้าต้องตายแน่แล้ว… …”“… …ข้าถล่มมารดาเจ้าสิบแปดรุ่น… …”จั่วม่อเหมือนสติฟั่นเฟือน ภายใต้ไฟโทสะ มันเที่ยวค้นหาสิ่งของที่มันจะทำลายให้สิ้น เปลี่ยนบทบาทจากตั้งรับแล้วตอบโต้ ไปเป็นไล่เข่นฆ่าทำลายล้างไปทั่ว!รอประเดี๋ยว ศาสตร์อสูรเหล่านั้นไม่ใช่ว่าออกมาจากแม่น้ าลำธารเหล่านี้หรอกหรือ?เช่นนั้นก็ถล่มแม่น้ ามารดามันให้ราบคาบ!สองมือจุ่มลงไปในแม่น้ าอย่างกระแทกกระทั้น ความพิโรธโกรธกริ้วไม่เพียงไม่ได้ทำให้มันสูญเสียความสามารถในการขบคิดพิจารณา แต่กลับปลุกเร้าสัญชาตญาณอันคมกล้าราวกับสัตว์ร้ายกระหายเลือดขึ้นมาแทน ชั่วพริบตานั้น โครงสร้างของบรรดาศาสตร์อสูรที่ประกอบขึ้นเป็นแม่น้ าสายนี้ วาบเข้ามาในใจมันราวกับสายน้ าไหลรินผ่านแทบไม่จำเป็นต้องคิดอันใด มันเริ่มแยกสลายในบัดดลในสายตามัน แม่น้ าใหญ่โตสายนี้ไม่ได้ต่างอันใดจากต้นไม้ใบหญ้าและโขดหินที่มันเคยแยกสลายมาแล้ว เพียงแค่ใหญ่โตขึ้นเล็กน้อยเท่านั้นผู้ที่ทิ้งรอยประทับของแม่น้ าลำธารเหล่านี้เอาไว้คือผู้ใด? นภาจรัสพันธาราอันใด? ศึกทลายคุกอันใด?ทั้งหมดนี้คืออะไร?มันไม่แยแสสนใจทั้งสิ้น!ในดวงตาแดงฉาน มีแต่จิตวิญญาณการต่อสู้อันบ้าระห่ า และความดื้อรั้นดึงดันตามสัญชาตญานดิบแยกสลาย แยกสลาย แยกสลายไม่ค
