เพียะ เพียะ เพียะ… …เสียงแตกระรัวเร่งร้อนดังกึกก้องโดยไม่มีเค้าลางล่วงหน้า อาศัยตำแหน่งที่สองหัตถ์ของจั่วม่อจุ่มลงในนำเป็นจุดเริ่มต้น ลำนำแตกปะทุถล่มทลายอย่างรุนแรง แผ่กระจายไปทั่วทั งสองฝั่งแม่นำด้วยความเร็วชวนสะท้านใจ เมื่อการแตกปะทุลามไปถึงสุดปลายทั งสองข้าง ตูม ด้วยแรงระเบิดรุนแรงสะเทือนฟ้า แม่นำทั งสายก็ระเบิดเป็นฟองเล็กละเอียดขาวพร่างปานหิมะร่างของจั่อม่อถูกกลืนหายไปในบัดดล ภายใต้คลื่นละอองนำและฟองเล็กละเอียดเหล่านีคลื่นฟองเล็กละเอียดเสมือนเกล็ดหิมะอ่อนนุ่ม เหินร่อนตามอำเภอใจ แฝงไว้ด้วยความงามอันโศกซึ งประการหนึ่งฉากอันงามซึ งตรึงตรานี จะประทับลงกลางใจของเหล่าสตรีเผ่าอสูรที่เฝ้าชมดูตราบชั่วนิรันดร์ ท่ามกลางความว่างเปล่าอันเงียบงันเดียวดาย ท้องฟ้าเกลื่อนกล่นไปด้วยเกล็ดหิมะโปรยปลิว เป็นภาพที่ชวนให้ลุ่มหลงงมงายฉากหนึ่งไม่ใช่เพียงแค่บรรดาอสูรสาวเยาว์วัย กระทั่งเหล่าบุรุษเผ่าอสูรที่เทิดทูนบูชาพลังอำนาจ ยังสะท้านสะเทือนด้วยฉากอันทรงพลังและโศกซึ งนีอย่างไรก็ตาม พวกมันฟื้นตัวจากความตะลึงลานอย่างรวดเร็ว คุกนภาจรัสวารีไพศาลที่เงียบสงัดเหมือนป่าช้า ดูเหมือนจะระเบิดขึ นอย่างกะทันหัน คลื่นเสียงดังอื ออึงกลบกลืนอสูรทั งมวล แต่ละคนไม่ได้ยินคำพูดของผู้อื่น กระทั่งวาจาของตัวเองยังไม่ได้ยิน แต่พวกมันยังคงกรีดร้องตะโกนก้องด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่นจนสุดจะระงับยับยั ง“สวรรค์! ข้าเพิ่งจะเห็นสิ
