รอยแห่งตำนานที่ทิ้งเอาไว้เบื้องหลัง มิใช่ว่าสมควรสั่นสะท้านยำเกรงและเต็มไปด้วยความเลื่อมใสเทิดทูนหรอกหรือ?แต่ไฉนร่างที่กำลังพิโรธโกรธกริ้วอยู่ตรงนั้น ในสายตาของพวกมันจึงได้ดูเจิดจ้าบาดตาถึงเพียงนั้น เจิดจ้าบาดตาเสียจนพวกมันรู้สึกไม่น่าเชื่อไฉนบันดาลโทสะ? มันจะบันดาลโทสะได้อย่างไร? นั่นมันเชียนหลิวต้าเหรินมิใช่หรือ… …ช่างยโสโอหังนัก!ประโยคหนึ่งกระโดดออกมาในใจเหล่าอสูร ผู้เยาว์ผู้หนึ่งกลับบังอาจใช้สีหน้าท่าทีเช่นนี้ประลองกับสนามประลองในคุกที่เชียนหลิวต้าเหรินตั้งขึ้น พวกมันแทบเชื่อไม่ลง! ไม่ใช่แล้ว นี่ไม่ใช่การประลอง นี่คือการท้าทาย!มิผิด นี่เป็นการท้าทายเพื่อทลายคุก!สวรรค์! อสูรตนนี้ขวัญกล้าบังอาจมาจากที่ใด ถึงกับกล้าท้าทายเชียนหลิวต้าเหริน!บรรดาอสูรล้วนแตกตื่นตะลึงลานกับความคิดของตน จ้องมองสนามประลองอย่างซึมเซาหนานเยว่ไม่ได้ใส่ใจไยดีฉีเหล่าซือที่ปากอ้าตาค้างอยู่ข้างกาย ดวงตานางผนึกแน่นอยู่ที่สองหัตถ์ของจั่วม่อ สองหัตถ์ที่จุ่มลงไปในแม่น้ า เห็นสองหัตถ์คู่นั้นสว่างวาบด้วยประกายอันคุ้นชิน ดวงตานางเบิกกว้างเท่าไข่ห่านต้าเหรินกำลัง… …แยกสลาย!ชั่วพริบตานั้น นางสมองขาวว่างเปล่า แล้วสะท้านขึ้นทั้งร่าง บังเกิดปฏิกิริยาทันที นางไม่ทราบว่ายามนี้ใบหน้านางตื่นตะลึงดุจพบพานผีสาง ยกมือกดหนักๆ บนหัวใจที่เต้นกระหน่ าอย่างบ้าคลั่ง ขบริมฝีปากจนซีดขาว ดวงตาจับจ้องสองหัตถ์ของต้าเหรินเขม็ง!ราวกับว่าสองห
