ถ่วงพวกมันเอาไว้ รอจนต้าเหรินท่านอื่นเร่งรุดมาถึง แล้วค่อยล้อม… …”“จากนั้นเราก็ไม่ต้องทำอะไรอีก มัวแต่ติดตามลากถ่วงพวกมันอยู่เช่นนี้” มู่ซีขัดจังหวะ สำทับเบาๆ “อย่าลืมว่าเรากำลังทำภารกิจใดอยู่!”เหยียนฟงพูดไม่ออก“คนผู้นี้จะเป็นศัตรูที่ยิ่งใหญ่ของต้าเหริน!” บุรุษกลางคนรองผู้บัญชาการของมู่ซีกล่าวอย่างกังวล สีหน้าหนักอึ้งมู่ซีปัดปอยผมขึ้นทัดหู กล่าวอย่างยิ้มแย้ม “ในกองทัพมีต้าเหรินมากมายนับไม่ถ้วน เกรงว่าคงไม่ถึงรอบให้ข้าต้องกังวลกับเรื่องนี้”“ต้าเหรินถ่อมตัวเกินไป!” บุรุษกลางคนสั่นศีรษะพลางหัวร่อ มันเชื่อมั่นอย่างลึกล้ าต่ออนาคตอันรุ่งโรจน์ของมู่ซี เหยียนฟงที่ด้านข้างเบ้ปากอย่างไม่เห็นพ้อง แต่ไม่ได้กล่าวคำใดที่อาจกระตุ้นโทสะของฝูงชนขบวนของหลินเชียนเดินทางออกจากที่แห่งนั้นอย่างเร่งรีบ หลังจากปะทะกับกองทัพอสูรหลายครั้ง ทั้งสองฝ่ายพากันบาดเจ็บล้มตายอย่างหนัก หลินเชียนใบหน้าสงบเยือกเย็นดุจบ่อน้ าใสนิ่ง ไม่มีทีท่าร้อนรนหวาดหวั่น ซิวเจ่อที่ร่วมทางมากับมันก็ได้รับการฝึกปรือมาเป็นอย่างดี ระเบียบวินัยเคร่งครัด ไม่มีผู้ใดกล่าววาจาวุ่นวายมากความ
ดินแดนเสวียนคงเสียงระฆังดังกังวานท่ามกลางเทือกเขาสลับซับซ้อน วัดเล็กๆ อันเรียบง่ายสมถะแฝงตัวอยู่ระหว่างยอดเขา ผนังกำแพงวัดสีเหลืองปกคลุมไปด้วยเครือเถาไม้เลื้อยหลังคามุงกระเบื้องสีเทาอมเขียว ภายในวิหารจัดวางรูปปั้นหินมากมาย ล้วนเป็นพระพุทธรูปที่ดูเสมือนมี
