ชีวิต พายุฝนเล็กๆ เพิ่งผ่านพ้นไป ในอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นหอมหวนของหญ้าเขียวขจี หยาดฝนที่ตกค้างส่องประกายไหลร่วงลงมาตามชายคาราวกับสร้อยไข่มุกสายขาด ร่วงกราวลงบนพื้นหิน ติงติงตงตง ไพเราะเสนาะหูเป็นพิเศษในหอหลักของวัดวาเล็กๆ หลวงจีนสองรูปนั่งเผชิญหน้ากัน“ศิษย์พี่ หลังจากข้าออกเดินทางไปคราวนี้ เกรงว่าคงยากจะหาเวลามาเยี่ยมเยียนศิษย์พี่อีก!” หลวงจีนหนุ่มรูปหนึ่งทีท่ารีรอลังเล คล้ายไม่อาจหักใจจากไป มันสวมกาสาวพัสตร์สีฟ้า ใบหน้าหล่อเหลาประดุจหยก คล้ายไม่แปดเปื้อนธุลีทางโลกดวงตาทั้งคู่ส่องประกายแวววามจางๆ ชั้นหนึ่ง ดูผิวเผินอายุไม่เกินยี่สิบปี ในความหล่อเหลาแฝงความสงบมั่นคงประการหนึ่ง คุกเข่าอยู่บนฟูกสมาธิ ยังให้ความรู้สึกถึงจิตวิญญาณอันสูงส่งหลวงจีนที่สูงวัยกว่าแย้มยิ้มอ่อนโยน กล่าวว่า “การไปคราวนี้นับเป็นเรื่องดีสำหรับเจ้า เมื่อจบภารกิจค่อยกลับมาจะเป็นไร”กาสาวพัสตร์สีเหลืองซีดที่คนผู้นี้สวมใส่ เห็นได้ว่าผ่านการซักล้างมานับครั้งไม่ถ้วน จนสีซีดจางแทบไม่เห็นเค้าเดิม เต็มไปด้วยรอยปะชุนแทบทุกจุด บนร่างกายไม่มีร่องรอยของพลังปราณอันใด ไม่แตกต่างจากปุถุชนคนธรรมดาแม้แต่น้อย“อา ข้าได้กำชับให้ผู้คนด้านล่างเรียบร้อยแล้ว ให้จัดส่งสิ่งของของแต่ละเดือนตามกำหนดเวลา!” หลวงจีนหนุ่มกล่าวด้วยเบาๆ “ข้าจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด”ศิษย์พี่โบกมือตัดบท แย้มยิ้มน้อยๆ กล่าวว่า “เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ต้องการวัตถุดิบเหล่านี้”
