างกายของมันยังคงขยับไม่ได้ ถูกกักขังและตัดขาดจากพื้นดินด้วยชุดเกราะโลหะ ทำให้มันไม่สามารถดูดซับปราณศิลา ได้แต่ยืดคอรอรับการโจมตีแต่ฝ่ายเดียว พลังของหอกสายลมอาจไม่รุนแรงเท่าใด แต่หอกสายลมสิบเล่มจู่โจมพร้อมกัน ยังสามารถทะลวงร่างมันได้มากเกินพอ“ข้าแพ้แล้ว!”สือเจิ้งสมองขาวว่างเปล่า ไม่รู้ด้วยซ้ าว่ากล่าวคำใดออกมา บรรดาผู้ชมส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึง การต่อสู้ที่เดิมทีพวกมันคิดว่าจะเป็นการประชันกันอย่างดุเดือดของมังกรพยัคฆ์ กลับจบสิ้นลงอย่างง่ายดายด้วยวิธีการอันแปลกประหลาดเช่นนี้
แปะแปะแปะ! บนเวทียกพื้น ต้าเหรินจากกองกำลังม่านซาปรบมือพลางผุดลุกขึ้นยืน กล่าวอย่างนิยมชื่นชม “ยอดเยี่ยม! แม่นางน้อย เจ้ายินดีเข้าร่วมกองกำลังม่านซาหรือไม่?”เสียงฮือฮาดังขึ้นในหมู่ผู้ชม สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องมายังหนานเยว่เป็นตาเดียวเต็มไปด้วยความอิจฉาเลื่อมใส“ขอบคุณต้าเหรินเมตตา!” หนานเยว่ประสานมือคำนับอย่างอ่อนน้อม แล้วเงยหน้าขึ้น ดวงตาใสกระจ่างดุจอัญมณี “แต่หนานเยว่ตั้งใจจะอยู่ในตำหนักอีกสักระยะขอต้าเหรินโปรดอภัย”หงกรีดร้องอะไรออกมาคำหนึ่งจากด้านข้างสนามประลอง นางเหม่อมองมองหนานเยว่อย่างไม่เชื่อสายตา และคิดว่าตัวเองหูเฝื่อนไปต้าเหรินจากกองกำลังม่านซานางนั้นแปลกใจไม่น้อย แต่นางไม่มีโทสะ เพียงกล่าวเบาๆ ว่า “เช่นนั้นก็ลืมไปเถอะ” จากนั้นทรุดนั่งลงตามเดิมแต่ใครที่พอมีสายตาอยู่บ้าง ย่อมสามารถมองเห็นความไม่พอใ
