แหล่งก ำเนิดวิญญำณหลำยดวงนั้น อ่อนจำงจนคล้ำยพวกมันจะสลำยไปในอำกำศได้ทุกเมื่อ“นี่คือสิ่งใดกัน?” กงซุนชำมีสีหน้ำอยำกรู้อยำกเห็น มันพลิกหงำยฝ่ำมือ ดวงแสงแหล่งก ำเนิดวิญญำณลอยตรงเข้ำไปยังฝ่ำมือแหล่งก ำเนิดวิญญำณพอลอยไปถึงฝ่ำมือ กงซุนชำยังไม่ทันจะเพ่งพินิจชัดตำดวงแสงเหล่ำนั้นกลับแทรกซึมหำยเข้ำไปในผิวหนังของมัน“ฮะ!”เสียงอุทำนอย่ำงตื่นตะลึงสำมเสียง ดังขึ้นพร้อมกันจนแทบเป็นเสียงเดียวใบหน้ำใคร่รู้ของกงซุนชำเปลี่ยนเป็นแปลกใจ จั่วม่อยิ่งแปลกใจมำกกว่ำ และเสียงฮะเสียงสุดท้ำย มำจำกผูเยำในทะเลแห่งจิตส ำนึกของจั่วม่อกงซุนชำพริ้มตำหลับลง ดื่มด่ ำลิ้มรสอยู่อึดใจใหญ่ สักครู่ให้หลัง พลันลืมตำขึ้นกล่ำวอย่ำงปิติยินดีว่ำ “ศิษย์พี่ เจ้ำสิ่งนี้คืออะไร? ช่ำงเป็นสิ่งที่ดีอย่ำงแท้จริง!”แน่นอนว่ำต้องเป็นสิ่งที่ดีอย่ำงแท้จริงอยู่แล้ว… …จั่วม่อร ำพึงร ำพันในใจ แต่ยังคงปิติยินดีไปด้วย มันสำมำรถเห็นได้ว่ำแหล่งก ำเนิดวิญญำณของวิญญำณภูตนั้น เป็นประโยชน์ต่อกงซุนชำอย่ำงใหญ่หลวง!มันพลันฉุกใจคิด รีบถำมว่ำ “ศิษย์น้อง เวลำนี้เจ้ำก ำลังฝึกปรือเวทวิชำเคล็ดบ ำเพ็ญเพียรใด?”กงซุนชำใบหน้ำแดงซ่ำนอย่ำงขวยเขิน กล่ำวอย่ำงกระอักกระอ่วนว่ำ “ข้ำ… …ข้ำเพียงแค่คิดวิธีกำรฝึกปรือขึ้นมำอย่ำงสุ่มๆ ไม่ทรำบว่ำใช้กำรได้หรือไม่ ดังนั้นมำหำศิษย์พี่เพื่อให้ช่วยดูเสียหน่อย”จั่วม่อเหม่อมองศิษย์น้องกงซุนผู้เหนียมอำยอย่ำงตื่นตะลึง สีหน้ำรำวกับพบพำนผี
