สำงเห็นสีหน้ำจั่วม่อ ใบหน้ำซีดๆ ของกงซุนชำกลำยเป็นแดงจัดขึ้นมำ รำวกับผลท้อสุกผลหนึ่ง “ข้ำ… …ข้ำได้ยินว่ำแม่ทัพบัญชำกำรศึกจะฝึกปรือเวทวิชำพิเศษเฉพำะแต่ในมือพวกเรำไม่มีอยู่เลย ข้ำจึงคิดหำบำงสิ่งที่ใกล้เคียงกันแทน”กล่ำวไปกล่ำวไป วำจำมันค่อยลื่นไหลขึ้น ดวงตำตื่นเต้นเป็นประกำย “หลังจำกนั้น ข้ำพบว่ำในหมำกรุกสงครำมมีแม่ทัพบัญชำกำรศึกอยู่มำกมำย แม้ว่ำพวกมันล้วนเป็นแม่ทัพบัญชำกำรศึกเผ่ำอสูรปิศำจก็ตำม แต่ข้ำยังสำมำรถใช้พวกมันอ้ำงอิงได้ดังนั้นพอจะมีผลส ำเร็จอยู่บ้ำง ศิษย์พี่ช่วยข้ำดูหน่อย”กงซุนชำไม่สนใจสีหน้ำแปลกพิกลของจั่วม่อ รีบขยำยควำมคิดของมันออกมำเร็วปรื๋อแรกเริ่มเดิมทีจั่วม่อไม่ค่อยสนใจนัก หำกมิใช่ศิษย์น้องกงซุน แต่เป็นซิวเจ่อด่ำนจู้จีคนอื่น แล่นมำบอกว่ำพวกมันก ำลังคิดค้นเวทวิชำเคล็ดบ ำเพ็ญเพียรของตัวเองจั่วม่อจะต้องเอำฝ่ำเท้ำประทับลงบนใบหน้ำของอีกฝ่ำยสักสองสำมเท้ำอย่ำงแน่นอนแต่แล้วยิ่งฟัง ใบหน้ำของจั่วม่อยิ่งค่อยๆ กลำยเป็นเคร่งขรึมเห็นได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง ควำมคิดของศิษย์น้องกงซุนก้ำวหน้ำกว่ำที่มันคำดเอำไว้มำก รอจนฟังจบ ควำมคิดแรกที่ผุดขึ้นในใจจั่วม่อก็คือนี่มันเสียสติเกินไปแล้ว!จั่วม่อถึงกับเหม่อมองกงซุนชำอย่ำงโง่งมกงซุนชำร่ำยควำมคิดของมันจนจบในรวดเดียว ในที่สุดค่อยสังเกตเห็นสำยตำแปลกพิกลของจั่วม่อ พลันรู้สึกไม่สบำยใจอยู่บ้ำง หรือว่ำควำมคิดของมันผิดพลำดที่ใด?ศิษย์น้องที่ยืนขวยเขินเอียงอำย
