จากสถานที่ที่พวกจั่วม่ออยู่ในปัจจุบัน ไม่ทราบว่าห่างไกลเท่าใด ภายในถ้ ากระบี่ ด้านหลังภูเขาสุญตา หลินเชียนกวาดตามองม้วนหยกนิ่งนาน จนกระทั่งเสร็จสิ้น ค่อยทอดถอนพลางกล่าว “พลาดโอกาสไปต่อหน้าต่อตาจนได้ น่าเสียดาย น่าเสียดายนัก”เหวยเสิ้งเงยหน้าขึ้นมอง ทว่าไม่ได้กล่าวถามอันใด วันคืนของมันในถ้ ากระบี่ไม่ได้เป็นคืนวันที่เรียกได้ว่าน่ารื่นรมย์ มิใช่เรื่องน่าเบื่อที่ทุกวันต้องอยู่แต่ในถ้ ากระบี่มันฝึกปรือกระบี่ เคยผ่านพบความทุกข์ยากนานัปการ เพียงความอุดอู้ในยามนี้ไม่นับเป็นอะไรได้สิ่งที่ทำให้มันไม่พอใจ คือมันไม่สามารถเข้ากับคนกลุ่มนี้ได้ กล่าวตามความสัตย์หลินเชียนตีค่าเหวยเสิ้งไว้สูงมาก วาจาท่าทางที่มีต่อมันยังค่อนข้างเกรงอกเกรงใจ ไม่เคยเสียมารยาทสักครั้ง เหล่าซิวเจ่อภายใต้อำนาจของหลินเชียนก็ไม่ได้พยายามรังควานหาเรื่องมัน เพียงแต่ระยะห่างของภูมิหลังกลับนำมาซึ่งความห่างเหิน ความทระนงถือดีของผู้มีภูมิหลังอันยิ่งใหญ่ มักจะเปิดเผยออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจเสมอเหวยเสิ้งไม่ได้โง่งม ไฉนเลยจะไม่รู้สึกตัวได้? มันไม่คิดว่าแปลกประหลาดอันใดตัวมันเริ่มต้นจากการเป็นข้ารับใช้กระบี่ ยังมีความหนาวเหน็บใดในโลกที่มันยังไม่เคยพบพานอีก? นี่เพียงแค่ทำให้มันไม่ชมชอบเท่านั้น แต่สิ่งที่ทำให้มันไม่พอใจอย่างแท้จริง คือปลายหอกของหลินเชียนมักจะมุ่งเป้าไปยังศิษย์น้องจั่วม่อ ไม่ว่าโดยจงใจหรือไม่ตั้งใจก็ตามมันเดิมทีไม่ใช่คนช่าง
