เงียบงัน ถ้ ากระบี่ทั้งสิบแปดชั้น มันเคยเข่นฆ่าเปิดทางผ่านไปทั้งหมด ยามนี้หวนคิดดู คล้ายดั่งเพิ่งผ่านไปเมื่อวานนี้เอง เหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องแห่งภูเขาสุญตา ดูเหมือนอยู่ยังคงยืนอยู่ตรงหน้ามันนึกถึงการต่อสู้อันยอกย้อนภายในสำนัก ต้องขุ่นข้องหมองใจขึ้นมา ในหนึ่งปีมานี้ พลังบำเพ็ญเพียรของมันไม่ได้รุดหน้าไปแม้แต่น้อย มันย่อมทราบกระจ่างว่าเพราะเหตุใด เหวยเสิ้งลอบตกลงใจอย่างแน่วแน่ หลังจากกลับไปถึงสำนักในครั้งนี้ และเรื่องของศิษย์น้องจั่วได้รับการสะสางเสร็จสิ้น มันจะออกเดินทางท่องไปในโลกกว้าง มันเพียงต้องการฝึกปรือกระบี่ ไม่คิดจัดการเรื่องราวในสำนัก มิหนำซ้ าไม่มีปัญญาจัดการกับพวกมันไม่ทราบเพราะเหตุใด ถึงตอนนี้เรื่องของศิษย์น้องมันกลับไม่ห่วงกังวลมากนักนึกถึงจั่วม่อ มันอดแย้มยิ้มไม่ได้ ความกลอกกลิ้งของศิษย์น้อง มีเพียงคนที่เคยต้องทนทุกข์ทรมานมาแล้ว จึงสามารถเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ ผู้ที่คิดลงมือกับศิษย์น้อง ไม่เคยมีผู้ใดเอารัดเอาเปรียบศิษย์น้องได้สักครั้งหลินเชียนผู้นี้ประวัติความเป็นมาไม่รวบรัดธรรมดา ในมือของมันถือครองอำนาจอันน่าตระหนก เกี่ยวกับเรื่องนี้เหวยเสิ้งเข้าใจดี แต่หากหลินเชียนคิดว่ามันสามารถรับประทานศิษย์น้องได้ง่ายๆ แล้วละก็ มันก็ไร้เดียงสาเกินไปแล้ว นึกถึงเรื่องนี้ เหวยเสิ้งมุมปากประดับไว้ด้วยรอยยิ้มสนุกสนานโดยไม่รู้ตัวส่วนเรื่องที่หลินเชียนกล่าวถึงอสูรปิศาจ เหวยเสิ้งรู้สึกดูหมิ่
