องมันทั้งลุ่มลึกและเงียบสงบ “สงครามระหว่างเราเหล่าซิวเจ่อกับอสูรปิศาจ ไม่ต่างจากน้ ากับไฟ ไม่อาจผสานรวมเข้าด้วยกันได้ ทั้งยังไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ พี่เหวยเปี่ยมล้นพรสวรรค์เป็นพิเศษ สมควรรักษาความเที่ยงธรรมในฐานะซิวเจ่อเอาไว้ อย่าได้ทำให้เจ้าสำนักของท่านผิดหวัง”เมื่อกล่าวจบคำ มันก็ไม่แยแสสนใจเหวยเสิ้งอีก หันไปสั่งการ “ทุกคนเตรียมตัวพรุ่งนี้รุ่งสางเราจะออกจากที่นี่”เหวยเสิ้งพอฟัง คล้ายขวัญวิญญาณหลุดลอยออกจากร่าง ในใจมันได้ยินเสียงซุบซิบสนทนาของบรรดาซิวเจ่อลอยมาเข้าหู คนเหล่านั้นพากันมองเหวยเสิ้งอย่างเย็นชา แล้วแยกย้ายกันไปในส่วนลึกของถ้ ากระบี่ เหวยเสิ้งเดินท่องมาตามลำพัง ดวงตากวาดมองรอบข้างเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมพร้อมใจ มันล่วงรู้ว่าหลินเชียนกับพวกกำลังจะละทิ้งอาณาจักรนภาจันทร์อย่างสิ้นเชิง เมื่อกลุ่มซิวเจ่อเหล่านั้นสนทนากัน มันได้ยินว่าเบื้องบนของคนพวกนี้ตั้งใจจะปิดผนึกแม่น้ าอาณาจักรจากอาณาจักรนภาจันทร์ไปยังอาณาจักรคลื่นเรืองรองอย่างสมบูรณ์ ว่ากันว่ายอดฝีมือด่านจินตันแทบทั้งหมดในอาณาจักรคลื่นเรืองรอง จะถูกกะเกณฑ์มาเพื่อก่อตั้งค่ายกลผนึกพวกมันไม่ได้วางแผนที่จะยึดอาณาจักรนภาจันทร์กลับคืนมาแต่แรกแล้วบรรยากาศภายในถ้ ากระบี่อันมืดทะมึน เวลานี้กลับกลายเป็นน่าพิสมัยมากขึ้นนึกถึงว่าต่อไปมันจะไม่สามารถกลับมายังอาณาจักรนภาจันทร์อีกแล้ว เหวยเสิ้งหัวใจมืดมัว มันเดินลึกเข้าไปในถ้ ากระบี่อย่าง
