เทือนอันรุนแรงอย่างฉับพลันเกินไป ความเชื่อมั่นในตัวเองอาจถูกทำลายได้ง่ายๆ สถานเบานับแต่นี้ไปไม่มีความรุดหน้าอีก สถานหนักพลังบำเพ็ญเพียรอาจแตกซ่านจนถดถอยลง จั่วม่อในยามนี้ไม่สนใจคนอื่นๆ รีบตวาดเตือนเซี่ยซานเสียงหนัก “ตั้งสติเอาไว้!”สิ่งที่แฝงอยู่ในเสียงตวาดเป็นมนตราสำเนียงกระจ่างเซี่ยซานสะท้านขึ้นทั้งร่าง คืนสติสัมปชัญญะในบัดดล ลอบร้องหวาดเสียวในใจเมื่อครู่คับขันอันตรายถึงที่สุด อดหันไปมองจั่วม่ออย่างสำนึกขอบคุณไม่ได้ คนอื่นๆได้ยินเสียงตวาดนี้ พากันฟื้นคืนสติเช่นกัน“ซู่หลง!” จั่วม่อตวาดเรียกอย่างดุดันซู่หลงรู้สึกอับอายกับสภาพของตนเมื่อครู่ ใบหน้าแดงฉาน รีบค้อมกายรับคำอย่างนอบน้อม “ต้าเหริน ผู้น้อยอยู่!”“เราจะลงไปข้างล่าง!” จั่วม่อหรี่ตามอง ดวงตาสาดประกายเย็นเยียบวูบหนึ่ง“ต้าเหริน!” ซู่หลงรีบทัดทาน “สถานการณ์ยังไม่แน่ชัด หากผลีผลามลงไป……”“เจ้าไม่กล้าหรือ?” จั่วม่อขัดจังหวะกลางคัน ดวงตาเย็นเฉียบเหมือนคมมีดซู่หลงรู้สึกโลหิตร้อนฉ่าระเบิดขึ้นสู่ศีรษะอย่างฉับพลัน ชุดเกราะสีดำของมันสั่นเทา รีบค้อมศีรษะกล่าวอย่างไม่ลังเล “ซู่หลงทราบความผิดแล้ว!”กล่าวจบคำก็ทะยานร่างขึ้นกลางอากาศ ดวงตาถมึงทึงด้วยโทสะ เส้นเลือดเขียวปูดโปน ไม่หลงเหลือร่องรอยของความระมัดระวังและเยือกเย็นที่เคยมีแม้สักส่วนเสี้ยว เสียงตวาดสั่งการดังกึกก้องอยู่กลางอากาศ “ค่ายเว่ย ลงสู่พื้นในบัดดล!”ที่มันขุ่นแค้นย่อมเป็นความขลาดเขลา
