สะท้านฟ้าสะเทือนดิน ส่วนอีกประการหนึ่งคือเวลา กว่าจะสั่งสมพลังงานภูตทมิฬจนหนาแน่นถึงเพียงนี้ จะต้องใช้ระยะเวลายาวนานไม่น้อย”“นานเท่าใด?”“มากกว่าหนึ่งหมื่นปี!”ซี๊ด จั่วม่อสูดลมหายใจอย่างหนาวเหน็บหนึ่งหมื่นปี… …“สมรภูมิโบราณจากหนึ่งหมื่นปีที่แล้ว… …” จั่วม่อรำพึงกับตัวเอง ฉากอันรกร้างว่งเปล่าเบื้องหน้ามัน ยิ่งกลายเป็นกว้างใหญ่ไพศาลและรกร้างว่างเปล่ากว่าเดิม!เซี่ยซานกับซู่หลงที่ยืนอยู่ข้างกายเมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นปั้นยากเซี่ยซานเกือบจะมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ“แต่ … …” ผูเยาหยุดวาจากลางคัน“แต่อะไรอีก?” จั่วม่อสะท้านขึ้นทั้งร่าง โพล่งถามอย่างฉับพลัน“หากที่นี่เป็นสนามรบโบราณจริง เช่นนั้นสงครามครั้งนั้นต้องยิ่งใหญ่สะท้านฟ้าสะเทือนดิน มหาสงครามที่ยิ่งใหญ่ระดับนั้นสามารถนับได้ด้วยนิ้วมือข้างเดียว เป็นไปไม่ได้ที่ข้าจะไม่รู้จัก!” ผูเยากล่าวด้วยสีหน้าหนักอึ้ง “แต่ทว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ตรงกับรายละเอียดของสนามรบโบราณใดๆ ที่ข้ารู้จัก ไม่ใกล้เคียงเลยแม้แต่แห่งเดียว!”จั่วม่อพอฟังใบหน้าก็ซีดเผือดจนขาว ความเย็นเยียบสายหนึ่งแผ่ซ่านขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ มือเท้าเย็นเฉียบ
