สียเวลาเปล่า สิ่งที่พวกเจ้าเหล่าซิวเจ่อฝึกปรือมักจะโอ่อ่าฉูดฉาด แต่ไม่มีประโยชน์” เสียงของผูเยาดังขึ้นในใจจั่วม่อ มันล่อลวงว่า “เสี่ยวม่อม่อเอย มาฝึกปรือศาสตร์อสูรดีกว่าน่า ศาสตร์อสูรมีประโยชน์มากมาย”จั่วม่อไม่แยแสสนใจ ย้อนถามว่า “ผู เจ้าเข้าใจค่ายกลขบวนนี้หรือไม่?”ผูเยาห่อเหี่ยวลงทันตา “ไม่เข้าใจ… …” จากนั้นโต้เถียงทันควัน “ข้าเป็นอสูรไฉนข้าต้องเข้าใจค่ายกลของเจ้าด้วย?”“หากเจ้าไม่เข้าใจก็หุบปากเสียเถอะ” จั่วม่อโต้กลับ ในใจบังเกิดร่องรอยความสงสัยคุกรุ่น ผูเยาระยะนี้ไฉนคอยชักชวนให้มันฝึกปรือศาสตร์อสูร? มันอดครุ่นคิดระคนทอดถอนไปพร้อมกันไม่ได้ ว่าเม็ดพลังทองคำดูเหมือนจะเต็มไปด้วยสารอาหารที่ดี ผูเยาช่วงนี้ดูมีชีวิตชีวายิ่งกว่าในอดีตมากมิใช่ว่าหากรับประทานเม็ดพลังทองคำอีกสักสองสามเม็ด ผูเยาจะกลายเป็นพูดพล่ามไร้สาระไปหรือไม่?จั่วม่อสะท้านขึ้นเฮือกหนึ่ง ตกลงใจระวังป้องกันเรื่องนี้ ผู้คนไม่อาจรับประทานมากเกินไปหลังจากลอยวนรอบค่ายกลเคลื่อนย้ายอยู่หลายรอบ จั่วม่อค่อยกลับลงมาแม้ว่าค่ายกลเคลื่อนย้ายขบวนนี้มีรายละเอียดมากมายที่มันไม่เข้าใจ แต่หากเพียงแค่คิดใช้งาน กลับไม่ยากนักเรือขนส่งทาสทั้งห้าลำบินเข้าไปภายในค่ายกล จั่วม่อเริ่มฝังจิงสือลงในตำแหน่งเฉพาะของค่ายกล หนึ่งร้อยยี่สิบสี่ชิ้นจิงสือระดับสี่ นี่เป็นค่าใช้จ่ายที่ไม่ธรรมดา จั่วม่อในหัวใจท่วมท้นไปด้วยเลือดเมื่อหนึ่งร้อยยี่สิบสี่ชิ้นจิงสือร
