ัวแข็งทื่อ ค่อยๆ กระถดถอยกลับมายังใจกลางก้อนหินอย่างระมัดระวังมันพลันหันไปถลึงตาใส่ผูเยาอย่างดุดัน เค้นเสียงลอดไรฟัน “เหรินเยาวิปริตที่น่าตาย!พาเกอกลับไปเดี๋ยวนี้!”“ฮี่ฮี่” ผูเยากลับไม่มีโทสะ “สบายใจเถอะ เวลานี้เจ้าเป็นเพียงเศษเสี้ยวของจิตวิญญาณที่ถูกดึงเข้ามาในคุกสิบนิ้ว ไม่ใช่ร่างกายที่แท้จริงของเจ้า”จั่วม่อคลายใจลงเล็กน้อย แต่คำถัดไปของผูเยา ทำให้ไฟโทสะในใจมันปะทุขึ้นอีกครั้ง“อ้อ แต่หากเศษเสี้ยวจิตวิญญาณของเจ้าไม่สามารถกลับไป นี่ก็ไม่ต่างอันใดจากความตาย”“ผู เจ้าที่แท้ต้องการอะไรกันแน่?” จั่วม่อเค้นเสียงถามทีละคำ“อา ช่างเป็นกลิ่นอันคุ้นเคยกระไรปานนี้” ผูเยาหลับตาสูดอากาศของคุกสิบนิ้วเผยสีหน้าลุ่มหลงมึนเมา อึดใจให้หลัง ค่อยลืมตาอีกครั้ง “สังขารปิศาจมหาทิวาสุดแกร่งกร้าง ทรงพลังอำนาจไร้ผู้ต้าน เรื่องนี้เจ้าทราบดี แต่เจ้าย่อมไม่ทราบว่าเมื่อเทียบกับความแข็งแกร่งของร่างกายเลือดเนื้อแล้ว สิ่งที่สังขารปิศาจมหาทิวาต้องการมากที่สุด กลับเป็นความแข็งแกร่งของจิตใจที่อยู่ภายใน ความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณ จึงจะเป็นกุญแจสำคัญที่แท้จริงในการรุดหน้า”“สถานที่แห่งนี้เจ้าไม่สามารถใช้พลังสังขารของเจ้าได้ แต่เจ้าสามารถฝึกปรือจิตใจและจิตวิญญาณของเจ้า”“ยินดีต้อนรับสู่คุกนิ้วแรกแห่งคุกสิบนิ้ว นภาจรัสวารีไพศาล”ผูเยาค้อมกายคารวะเล็กน้อย สำแดงท่วงท่าอันหรูหราสง่างามจั่วม่อสงบเยือกเย็นลงอย่างรวดเร็ว เริ่มรับฟัง
