บนิ้ว! สถานที่ที่เหล่าอสูรผู้ทะเยอทะยานล้วนมุ่งหน้าไป!”ระลอกคลื่นสิบจุดแผ่กระจายอย่างพร้อมเพรียง พื้นที่มิติรอบข้างจั่วม่อเริ่มสั่นสะเทือน จากนั้นดับวูบลงจั่วม่อพอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ต้องยืนตะลึงงันอยู่กับที่ เบื้องบนเหนือศีรษะ เป็นแม่น้ าที่ไหลอย่างเอื่อยเฉื่อยอย่างพิสดารสายหนึ่ง ไม่มีสิ่งใดรองรับเอาไว้ จั่วม่อสามารถมองเห็นฝูงปลาสีรุ้งสดใสว่ายเวียนอยู่ภายในแม่น้ าได้อย่างชัดเจน ทั้งยังมีพืชน้ าสีดำบ้างเขียวบ้างขึ้นอยู่ประปรายใต้ฝ่าเท้ามันเป็นแผ่นหินกว้างราวสิบจั้ง ล่องลอยอยู่กลางอากาศ ด้านหน้ามันเป็นหินใหญ่น้อยนับไม่ถ้วน ล่องลอยกระจัดกระจายไม่มีที่สิ้นสุด แม่น้ าไหลคดเคี้ยวผ่านไปในหมู่ก้อนหินที่ลอยค้างอยู่เหล่านี้โขดหินบางก้อนเต็มไปด้วยพืชหญ้าและบุปผามากมาย ดูสดใสมีชีวิตชีวายิ่งจั่วม่ออ้าปากหวอ เหม่อมองฉากเบื้องหน้าซึ่งเหนือความคาดหมายของมันไปมาก คล้ายถูกตอกตรึง ตะลึงลานอยู่กับที่“อา สถานที่นี้เปลี่ยนแปลงไปไม่น้อย” ผูเยากวาดตามองไปรอบๆ ดูเหมือนอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อยจากนั้นสักครู่ จั่วม่อค่อยตั้งสติได้ มันเดินไปยังชายขอบของแผ่นหินอย่างระมัดระวัง แล้วก้มลงมองไป สิ่งที่เห็นอยู่ด้านล่างเป็นหมอกควันพร่าเลือนไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดได้ชัดเจน“ข้างล่างเป็นช่องว่างมิติไร้ที่สิ้นสุด อย่าได้ตกลงไปเชียวล่ะ” ผูเยาแย้มยิ้มอย่างสบายใจ “หากเจ้าพลาดพลั้งหล่นลงไป กระทั่งข้าก็ไม่มีปัญญาช่วยเจ้าได้”จั่วม่อต
