ท่านทราบดี พวกท่านส่วนใหญ่จะยังคงอยู่ที่นี่ ส่วนคนเหล่านั้น”จั่วม่อชี้ขึ้นไปยังซิวเจ่อบนท้องฟ้า “พวกมันส่วนมากเป็นซิวเจ่อธรรมดาทั่วไป หากวันนี้พวกมันถูกเข่นฆ่า พวกข้าสามารถสะบัดก้นจากไป ไม่มีปัญหาใด แต่พวกท่านเล่า? พวกท่านที่เหลืออยู่จะตั้งหลักในอาณาจักรวารีฟ้าได้อย่างไร?”“การล่วงเกินสำนักเมฆาศักดิ์สิทธิ์กับสำนักกระบี่ไม้กลับไม่ใช่ปัญหาใหญ่เกินไปแต่หากท่านรุกรานอาณาจักรวารีฟ้าทั้งหมด ในอาณาจักรวารีฟ้าจะไม่มีที่ให้พวกท่านยืนหยัดอีก”“อย่าลืมว่าทุกคนมาที่นี่เพื่อเสาะหาชีวิตที่ดี ไม่มีผู้ใดอยากออกมาจากอาณาจักรขุนเขาน้อย แล้วยังคงต้องต่อสู้เข่นฆ่าทุกวันอีก!”วาจาของจั่วม่อทำให้ผู้คนไร้คำพูดจะกล่าว“ความปรารถนาดีของทุกท่าน ผู้น้อยจะจดจำใส่ใจ และสำนึกขอบคุณยิ่ง หุบเขาร้อยบุปผาแห่งนี้ และชัยชนะครั้งนี้ ถือเป็นของขวัญที่มอบแก่ทุกท่านเถอะ”“หลังจากวันนี้ไป ยังจะมีซิวเจ่ออีกมากที่รีบรุดมายังที่นี่ พวกท่านไฉนไม่สร้างเมืองที่นี่เล่า? หากทุกท่านสามารถอยู่รวมกัน คอยช่วยเหลือเกื้อกูลกัน มีค่ายกระบี่ไม้กับค่ายเมฆเหินเป็นเยี่ยงอย่าง สมควรไม่มีผู้ใดกล้ามารังควานหาเรื่องอีก”“ด้วยวิธีนี้ ซิวเจ่อจากอาณาจักรขุนเขาน้อยเราทั้งหมด ก็จะมีวันคืนอันปลอดภัยและสงบสุข”ภายในความมืดมิดของรัตติกาล รอยยิ้มของจั่วม่อสว่างไสวดุจแสงตะวัน ดวงตาดำขลับสุกใส สะกดสายตาและหัวใจของผู้คนหลังจากความมืดมิดของราตรีกาลผ่านพ้น ก็ถึงครา
