ิด ต้องแค่นเสียงอย่างเย็นชา นำไพร่พลในกองร้อยตีวงโค้งขึ้นสู่ท้องฟ้า จากนั้นพลิกกลับ เริ่มพุ่งดิ่งลงมาสุดกำลังความเร็วของพวกมันเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน เสียงแหวกฝ่าอากาศแหลมสูงดังกระหึ่มกระทั่งท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครมของสนามรบ สุ้มเสียงแหลมสูงนี้ยังขู่ขวัญผู้คนจนหนังศีรษะชาซ่าน เว่ยหยานจี้กระบี่บินไปข้างหน้า ซิวเจ่อด้านหลังมันล้วนยกกระบี่บิน จ่อจี้ไปข้างหน้าอย่างพร้อมเพรียง“ร้อยสังหาร!”เว่ยหยานพลันคำรามก้อง กระบี่บินในมือ พุ่งกระแทกลงอย่างหนักหน่วงรุนแรง“ร้อยสังหาร!”กองร้อยที่สองเบื้องหลังมันร้องตวาดพร้อมกัน กระบินบินในมือพวกมัน ก็พุ่งกระแทกลงอย่างพร้อมเพรียงปราณกระบี่ยักษ์อันน่าสะพรึงกลัวที่มีความยาวกว่ายี่สิบจั้ง ฉีกทำลายอากาศธาตุ แหวกพุ่งลงจากฟากฟ้า ระเบิดใส่ม่านแสงสีเหลืองอย่างหักโหมพิ้ง!ม่านแสงสีเหลืองแตกทลายเป็นเสี่ยงๆ ปราณกระบี่มหึมาก็หลงเหลือเพียงครึ่งเล่มเท่านั้นบุรุษวัยกลางคนโลหิตสายหนึ่งไหลปรี่ลงจากมุมปาก ดวงตาทอประกายดุร้ายแหงนเงยขึ้น จ้องมองปราณกระบี่มหึมาอีกครึ่งเล่มพุ่งทะยานเข้าหามัน ร้องตวาด“กระบี่อันร้ายกาจ!” มันยกธงน้อยสีเหลืองอ่อนจี้ตรงขึ้นมา แสงสีเหลืองบาดตาพวยพุ่งขึ้น ปะทะปราณกระบี่ครึ่งเล่มอย่างหักโหมบึม!เว่ยหยานเห็นเพียงแสงสีขาวเจิดจ้าผืนหนึ่ง ไม่สามารถมองเห็นสิ่งใด มันกัดฟันแน่น รวบรวมพลังปราณเศษเสี้ยวสุดท้าย ตวัดมือซัดสิ่งที่อยู่ภายในมือลงไปสุดแรงกำลังทันทีท
