จั่วม่อเหลือกตามันตัดสินใจไม่แยแสสนใจสตรีนางนี้ สตรีประเภทนี้ใช้แต่อารมณ์ ไม่มีความคิดที่แจ่มชัด ทั้งสองฝ่ายในเมื่อเริ่มต้นสงคราม ผู้ใดจะกล่าวถึงความเมตตา? นั่นไยมิใช่ถามหาที่ตาย? สตรีเสียสติ!หากไม่อยากถูกฆ่าตาย ก็อย่าได้ออกมารุกรานหาเรื่องผู้คนแล้ว!“พวกเราไป!” จั่วม่อหันไปสั่งบรรดาลูกสมุนซู่หลงนำทัพค่ายเว่ยกลับไปยังเรือขนส่งทาส พวกมันสามารถบินได้ในระยะทางสั้นๆ แต่ความเร็วเชื่องช้ายิ่ง พวกมันชมชอบใช้เรือขนส่งทาสที่มั่นคงมากกว่า ส่วนค่ายจูเชวี่ยบินวนบนท้องฟ้า สายตาคอยเฝ้าระวังซิวเจ่อรอบข้าง“เข้ามา เข้ามาฆ่า! ฆ่าข้าเสียสิ!” ซิวเจ่อสตรีนางนั้นยิ่งมายิ่งอารมณ์พลุ่งพล่าน“เจ้าเข่นฆ่าผู้คนไปนับไม่ถ้วนอยู่แล้ว ฆ่าอีกสักคนคงไม่กลัวกระมัง!เป็นไร? หรือเจ้าไม่มีกำลังขวัญพอ? พวกเจ้าจากอาณาจักรขุนเขาน้อยพากันเข้ามายังอาณาจักรวารีฟ้าของเรา และสิ่งแรกที่พวกเจ้าทำก็คือฆ่าคน! กลับไปอาณาจักรขุนเขาน้อยของเจ้าเถอะ พวกเราที่นี่ไม่ต้อนรับเจ้า!”ซิวเจ่ออาณาจักรวารีฟ้าโดยรอบพลุ่งพล่านขึ้นมาในบัดดลวาจาของซิวเจ่อสตรีนางนี้แทงใจดำของผู้คนมากมายอย่างแท้จริง พวกมันเดิมทีรังเกียจเดียดฉันท์ซิวเจ่อจากอาณาจักรขุนเขาน้อยอยู่แล้ว หลายคนดวงตาส่องประกายเป็นปฏิปักษ์ออกมาทันที หลายขุมกำลังที่ตั้งใจจะรอดูสถานการณ์ บัดนี้ถูกปลุกเร้าขึ้นมาจั่วม่อใบหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ ชะงักร่างกลางอากาศค่ายจูเชวี่ยเริ่มกลับมารวมตัวตั้งกร
