เฟ่ยซานทำงานอย่างสบายอกสบายใจไปพลาง ครวญเพลงตามอินกุยไปพลางผู้คนรอบกายพากันใช้สายตาแปลกๆ มองดูมัน สิ่งที่ทำให้ทุกคนงงงวยก็คือ ระหว่างทำงานอันซับซ้อนเช่นนี้ ยังจะมีผู้ที่สามารถผ่อนคลายและสบายอกสบายใจถึงเพียงนี้เชียวหรือ?คนเหล่านี้ไม่ทราบ ว่ามีเพียงซิวเจ่อที่รอดชีวิตออกมาจากอาณาจักรขุนเขาน้อยเท่านั้น จึงสามารถรู้จักเสพสุขกับชีวิตอันธรรมดาสามัญเช่นนี้ทันใดนั้น เฟ่ยซานสองมือชะงักกึก หยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่ในมืออย่างสิ้นเชิง เพียงเงี่ยหูฟังเสียงจากอินกุยอย่างจดจ่อ“เหล่าสหายจากอาณาจักรขุนเขาน้อย ท่านเจ้าเมืองอีกาทองคำถูกผู้คนล้อมกักอยู่ในหุบเขาร้อยบุปผา ใกล้เมืองหมิงสุ่ย โปรดรีบมาช่วยเหลือโดยด่วน”เฟ่ยซานฟังอย่างรอบคอบระมัดระวัง อินกุยยังคงกล่าวประโยคเดิมซ้ าๆ อีกหลายครั้ง มันค่อยลุกขึ้นยืน จากนั้นเริ่มมุ่งตรงไปยังประตู ท่ามกลางสายตาแปลกๆของทุกผู้คน“เจ้าจะไปไหน?” ผู้จัดการร้านสีหน้าน่าเกลียดอยู่บ้าง แผดเสียงเอ็ดอย่างดุเดือด “กลับมานี่! เจ้ายังทำงานไม่เรียบร้อย… …”เฟ่ยซานยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว แต่สายตาของมันแข็งกร้าว แฝงกลิ่นอายฆ่าฟันอยู่บ้าง ผู้จัดการร้านสะท้านเฮือกโดยไม่รู้ตัว ไม่กล้าสบตาเฟ่ยซานอีก คำพูดที่กำลังจะพ่นออกจากปาก รีบกลืนกลับลงไปในท้อง เฟ่ยซานไม่แยแสสนใจผู้ใดอีก เดินผ่านประตูออกไปทันทีเดินไปบนถนน มันพลันได้ยินหลายคนร้องตะโกนเสียงดังอยู่กลางเวหา“เหล่าสหายจากอาณาจักรขุนเขาน้อย ท่
