่นฟ้าล้วนเต็มไปด้วยกลีบบุปผามากมายสุดประมาณ ราวกับห้วงฝันพรรณรายเทียบกับดอกเหมยของผู้อาวุโสเหมย จำนวนกลีบดอกไห่ถังยังน่าอัศจรรย์ใจยิ่งกว่า ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด ทั้งหุบเขาร้อยบุปผาล้วนถูกปกคลุมอยู่ในพิรุณกลีบบุปผาอสรพิษดำไม่แยแสสนใจพิรุณกลีบบุปผา ร่างกายสีดำม้วนขด ศีรษะโยกส่ายไปมาคล้ายรอคอยจังหวะ ดวงตาสีแดงก่ าจับจ้องผู้อาวุโสหวังอย่างเย็นชาเปลวไฟของตะเกียงตำหนักดอกไห่ถังพลันลุกวาบ บึม กลีบบุปผาบนฟากฟ้าลุกไหม้อย่างพร้อมเพรียง กลายเป็นเปลวไฟสีฟ้าขาวเหลือคณานับเต้นสะบัดอยู่กลางนภาเพลิงไม้ไผ่หทัยคราม!ฟู่ว!บุปผาเพลิงไม้ไผ่หทัยครามดอกหนึ่งพุ่งเข้าปะทะร่างกายแวววามของอสรพิษดำเด้งขึ้นลงสองครั้ง แล้วดับวูบ พญาอสรพิษดำคล้ายไม่รู้สึกรู้สาอันใดผู้อาวุโสหวังสีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง!เพลิงไม้ไผ่หทัยครามถึงกับทำอะไรมันไม่ได้จริงๆ!เพลิงไม้ไผ่หทัยครามซึ่งสามารถเผาผลาญทุกสรรพสิ่ง กลับไม่สามารถแม้แต่จะก่อให้เกิดริ้วรอยบนร่างของอสรพิษดำ!ดวงตาอสรพิษเย็นเยียบไร้อารมณ์ มันสร้างขึ้นจากเจตจำนงสังหารบริสุทธิ์อันคมกล้า สิ่งของเล็กน้อยด้อยค่าเช่นเพลิงไม้ไผ่หทัยคราม ไฉนเลยจะระคายผิวมันได้?ซู่หลงดวงตาสาดประกายวาบ ตวาดเสียงเบาต่ า “ฆ่า!”ดวงตางูดำเบิกกว้างอย่างกะทันหัน ร่างใหญ่โตมโหฬารบิดกายวูบ สะบัดพุ่งเข้าใส่ผู้อาวุโสหวังดุจสายฟ้าฟาดผู้อาวุโสหวังตื่นตระหนกสุดระงับ รีบปั่นหมุนตะเกียงตำหนักดอกไห่ถังในมือนาง
