อนึกถึงสภาพน่าอเนจอนาถของมันในกาลก่อน โทสะในใจยิ่งลุกฮือโหม“เกอเกลียดค่ายกลภาพมายาที่สุด!”จั่วม่อขบกรามแน่น เจตนาสังหารล้นทะลักเพียะ เพียะ เพียะ!เหล่าโฉมสะคราญนุ่งลมห่มฟ้าพลันสลายกลายเป็นกลุ่มหมอกควัน จั่วม่อยังไม่ทันได้เตรียมใจ ทุกสิ่งทุกอย่างรอบกายแตกระเบิดเป็นกลุ่มควันจนหมดสิ้นท่ามกลางกลุ่มควันหนาทึบ เสียงกรีดร้องโหยหวนของจั่วม่อสะท้อนก้อง “จิงสือ! จิงสือของข้า!”ทิวทัศน์รอบข้างแปรเปลี่ยน จั่วม่อคล้ายเพิ่งตื่นขึ้นจากฝัน อากาศ มันยืนอยู่กลางอากาศ อากาศอันว่างเปล่า!จั่วม่อดวงตาเปลี่ยนเป็นแดงฉานในบัดดล มันรู้สึกในหัวใจมีเลือดหยาดหยด จิงสือ จิงสือมากมายหายไปหมด! มันเพิ่งจะเคยรู้สึกว่าร่ ารวยล้นฟ้า แต่ชั่วแวบเดียวก็กลับกลายเป็นยาจกอีกครั้ง เวลานี้ความเศร้าสลดอันใหญ่หลวงพลุ่งขึ้นในหัวใจ ปลุกเร้าความบ้าคลั่งของมันอย่างรุนแรงหากกล่าวว่าค่ายกลภาพมายาสะกิดเตือนให้มันนึกถึงวันคืนอันน่าเศร้า ทำให้มันรู้สึกพิโรธโกรธกริ้วขึ้นมา เช่นนั้นการสูญเสียจิงสือจำนวนมหาศาลนั้นไป ก็ไม่ได้เรียบง่ายพอจะบรรยายได้ด้วยคำว่าพิโรธโกรธกริ้วอีกต่อไปเคียดแค้น! ชิงชังอย่างลึกล้ า! เคียดแค้นชิงชังจนไม่ยอมอยู่ร่วมฟ้าเดียวกัน ต้องมีฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดตายกันไปข้าง!ผู้อาวุโสเซียวโลหิตไหลทะลักออกจากปาก บุปผาสวรรค์ร่วงของนางเป็นการโจมตีที่มองไม่เห็นและไม่สามารถหลบเลี่ยงได้ เนื่องเพราะมันจู่โจมจิตใจโดยตรง มีพลังอำนาจอย่างน่าอั
